ΣΧΟΛΙΟ: Ο Μαρίνος είναι ένας πολύ καλός προπονητής

Όταν έγινε γνωστή η πρόθεση της διοίκησης να συνεργαστεί με τον Μαρίνο Ουζουνίδη, η αλήθεια είναι ότι δεν ενθουσιάστηκα (με συγχωρείτε για το πρώτο ενικό). …

Όταν έγινε γνωστή η πρόθεση της διοίκησης να συνεργαστεί με τον Μαρίνο Ουζουνίδη, η αλήθεια είναι ότι δεν ενθουσιάστηκα (με συγχωρείτε για το πρώτο ενικό). Και δεν ενθουσιάστηκα διότι έχω σχηματίσει αρνητική άποψη για το σύνολο των Ελλήνων προπονητών. Συμφώνησα όμως με την άποψη εκείνων που έλεγαν ότι με τα χρήματα που υπήρχαν τότε διαθέσιμα, είναι προτιμότερο για μία ομάδα να φέρει ένα γνώστη της ελληνικής πραγματικότητας, με φιλοδοξίες, αλλά και εμπειρίες, παρά ένα προπονητή από την τρίτη και τέταρτη κατηγορία της Ισπανίας.

Για να κρίνουμε ένα προπονητή, θα πρέπει να εξετάσουμε διάφορες παραμέτρους. Πέρα από τις προφανείς, που είναι τα αποτελέσματα του Σαββατοκύριακου και η θέση στον βαθμολογικό πίνακα, υπάρχουν και άλλες εξίσου σημαντικές. Η καθημερινή δουλειά που γίνεται στην προπόνηση, οι σχέσεις που έχει αναπτύξει με τους ποδοσφαιριστές, οι γνώσεις που διαθέτει επί του αντικειμένου και άλλα πολλά. Ο Μαρίνος Ουζουνίδης δουλεύει πολύ και δουλεύει σωστά στις προπονήσεις. Το λένε όσοι συμμετέχουν στο καθημερινό πρόγραμμα της ομάδας. Και το λένε άτομα που δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα να έλεγαν το αντίθετο, αν πραγματικά το πίστευαν. Το απέδειξαν άλλωστε πολύ πρόσφατα. Στο βασικό στάδιο της προετοιμασίας, όταν αντιλήφθηκαν ότι η ομάδα δεν δουλεύει σωστά με τον Μπουμπένκο και τον… 70χρονο γυμναστή που έφερε από την Σλοβακία.

Πάμε τώρα στις σχέσεις που έχει αναπτύξει με τους ποδοσφαιριστές του. Ο Ουζουνίδης έχει καταφέρει να κερδίσει την εκτίμηση, αλλά και τον σεβασμό από την συντριπτική πλειοψηφία των ποδοσφαιριστών που ανήκουν στο κυανόλευκο ρόστερ. Σίγουρα θα υπάρχουν και κάποιοι δυσαρεστημένοι, όπως συμβαίνει σε όλες τις ομάδες, αφού οι θέσεις στο αρχικό σχήμα είναι έντεκα και το ρόστερ αριθμεί περίπου 30 ποδοσφαιριστές. Οι παίκτες όμως νιώθουν ότι δίπλα τους υπάρχει ένας άνθρωπος που πολεμάει μαζί τους και έχει τις γνώσεις, αλλά και την ικανότητα να βοηθήσει την ομάδα.

Για να καταλήξουμε και σε αυτό που βλέπει όλος ο κόσμος. Την παρουσία της ομάδας στο χορτάρι και τη θέση της στον βαθμολογικό πίνακα. Οι δώδεκα βαθμοί που έχει συγκεντρώσει η ομάδα, δεν είναι για να πανηγυρίζει κάποιος, αλλά ούτε και να καταστροφολογεί. Οι ισορροπίες στο πρωτάθλημα είναι λεπτές. Με δύο νίκες βλέπεις πεντάδα, με δύο ήττες παλεύεις για να σωθείς. Το ζητούμενο είναι ο Ηρακλής να παρουσιάζεται βελτιωμένος από παιχνίδι σε παιχνίδι. Συμβαίνει αυτό; Συμβαίνει. Το παιχνίδι στα Πηγάδια ήταν μία ακόμη απόδειξη. Μπορεί η ομάδα να είχε το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα με τα προηγούμενα εκτός έδρας παιχνίδια, ωστόσο για πρώτη φορά έχει κάθε δικαίωμα να αισθάνεται αδικημένη από το τελικό αποτέλεσμα. Από το ξεκίνημα της αναμέτρησης ήταν ξεκάθαρο ότι μπήκε στο παιχνίδι για να το κερδίσει και όχι για να μην το χάσει, όπως φαινόταν στους προηγούμενους αγώνες μακριά από το Καυτανζόγλειο. Ο Ηρακλής διεκδίκησε τη νίκη μέχρι το 93’, με τον Ουζουνίδη να παίρνει εις γνώση του, ένα τεράστιο ρίσκο.

Αν λειτουργούσε με γνώμονα την αποφυγή πιθανής γκρίνιας για τις επιλογές του, θα έκανε το αυτονόητο. Θα έβαζε τον Βέλλιο στην κορυφή και αν το παιχνίδι δεν του έβγαινε, θα μπορούσε να πει ότι… «δεν είχα άλλες επιλογές, τον εμπιστεύτηκα, δεν μου βγήκε, συνεχίζουμε». Εκείνος όμως επέλεξε τον δύσκολο δρόμο. Δοκίμασε ένα σχήμα χωρίς την παρουσία ενός καθαρόαιμου φορ, γνωρίζοντας εκ των προτέρων το τι θα άκουγε, αν δεν του έβγαινε η συγκεκριμένη επιλογή. Εκείνος όμως ρίσκαρε, ακολουθώντας το ένστικτό του και αυτό που εισπράττει από τις καθημερινές προπονήσεις. Και όχι μόνο του βγήκε, αλλά για περίπου 60 λεπτά, η τριάδα Πίτου-Μάρα-Σολτάνι έκανε… παπάδες στο χορτάρι. Αν είχε επιλογές στον πάγκο για το αριστερό άκρο της μεσαίας γραμμής, όπου με τον Ζοτ η ομάδα ήταν ακίνδυνη, τότε δύσκολα να επέστρεφε στη Θεσσαλονίκη χωρίς το τρίποντο.

Και μην ξεχνάμε ότι αναφερόμαστε σε μία ομάδα που ξεκίνησε τελευταία προετοιμασία, η οποία σε κάθε αγώνα έχει στην ενδεκάδα της 8-9 παίκτες που πέρσι δεν υπήρχαν στο ρόστερ της. Δυστυχώς το πραγματικό ποδόσφαιρο δεν είναι σαν το pro evolution και μία νέα ομάδα, όπως είναι ο Ηρακλής, χρειάζεται χρόνο για να γίνει μία καλή ομάδα. Ο πρώτος και ρεαλιστικός στόχος για φέτος, θα πρέπει να είναι μία ήρεμη –αγωνιστικά και οικονομικά- χρονιά, στην οποία ο Ηρακλής θα δημιουργήσει επιτέλους ένα κορμό παικτών, στον οποίο θα στηριχθεί τα επόμενα χρόνια, με ελάχιστες προσθήκες σε κάθε μεταγραφική περίοδο. Αν στην πορεία προκύψει και κάτι καλό (κύπελλο ή πλέι οφς), καλώς να ορίσει…

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top