ΣΑΝ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΚΡΑΣΙ: Παπαδόπουλος και.. γιατροσόφια

Όταν ήταν μικρός, το είχε αποφασίσει: «Όταν μεγαλώσω θα γίνω γιατρός». Μαζί όμως υπήρχε και η αγάπη του για τα σπορ. Αυτή η αγάπη έμοιαζε …

Blue Moments

Όταν ήταν μικρός, το είχε αποφασίσει: «Όταν μεγαλώσω θα γίνω γιατρός». Μαζί όμως υπήρχε και η αγάπη του για τα σπορ. Αυτή η αγάπη έμοιαζε με… ρουλέτα. Η μπίλια τριγυρνούσε από το ένα άθλημα στο άλλο. Τελικώς, κάθισε στο μπάσκετ. Σήμερα (26 Οκτωβρίου) είναι από τους εορτάζοντες και η BLUEARENA ετοίμασε ένα αφιέρωμα σε αυτόν.

Ο Δημήτρης Παπαδόπουλος γυρίζει πίσω στον χρόνο. Το μυαλό έχει ευχάριστα πράγματα να θυμάται μιας και για πολλά χρόνια ήταν από τους βασικούς στυλοβάτες της ομάδας μπάσκετ. Εκανε κάτι που δεν είναι σπάνιο, δεν είναι όμως και σύνηθες. Να συνδυάσει με επιτυχία δύο χώρους απαιτήσεων.

Τις σπουδές στην ιατρική και τον πρωταθλητισμό με τον Ηρακλή. Ο πιτσιρικάς που έλεγε πως όταν μεγαλώσει θα γίνει γιατρός τελικά τα κατάφερε. Πριν όμως φορέσει την ιατρική του στολή έκανε ένα μεγάλο ταξίδι στα παρκέ.

Αριστερά: Αλεξάνδρειο με Άρη. Υπό την πίεση Γιαννάκη, παρακολουθεί ο Ίνγκραμ και στο βάθος ο Γιάννης Τσουμής. Δεξιά: Στο Ιβανώφειο με Ολυμπιακό, υπό την πίεση Τζορτζ Παπαδάκου, παρακολουθεί ο Καρκαμπάσης και ο Σκάρεϊ, ενώ στο βάθος ο Τσέκος.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη τον Δεκαπενταύγουστο του 1966. Από μικρός θα δείξει μια ιδιαίτερη κλίση στον αθλητισμό. Αν και θα δοκιμάσει πολλά αθλήματα όπως μπάσκετ, κολύμβηση, χάντμπολ και στίβο θα καταλήξει στο ποδόσφαιρο. Ο πατέρας του όμως θα έχει διαφορετική άποψη. Η επιμονή του να γραφτεί σε ομάδα μπάσκετ (απόστρατος αξιωματικός, βλέπετε) θα αποδειχτεί καθοριστική για τη ζωή του Δημήτρη: «Πάντα είχα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για τον αθλητισμό. Ασχολήθηκα πριν από το μπάσκετ με πάρα πολλά αθλήματα. Από μικρό παιδί ήθελα να γραφτώ σε ομάδα ποδοσφαίρου, ο πατέρας μου όμως με πίεσε να γραφτώ στο μπάσκετ και τελικά είχε δίκιο».

Όντας μαθητής γυμνασίου ακόμη πηγαίνει στον Αρη με τον οποίον πάντως δεν έπαιξε σε κανέναν αγώνα, ούτε καν δηλώθηκε στα επίσημα παιδικά -εφηβικά. Ο ίδιος όμως δεν θα το βάλει κάτω και θα αρχίσει  προπονήσεις με τον Μελιτέα στο Παπάφειο που εκείνη τη χρονιά έπαιζε στην Α’ κατηγορία της ΕΚΑΣΘ.  Στον Μελιτέα υπέγραψε ως ελεύθερος παίκτης. Δεν ρώτησε καν τον Αρη. Ήταν νομικά κατοχυρωμένος: «Ο  πατέρας μου ανακάλυψε έναν νέο νόμο στην εφημερίδα. Αν έχεις να δηλωθείς δύο χρόνια σε επίσημο αγώνα, μπορούσες να φύγεις ελεύθερος».

Αριστερά: Στο «παλιό» Ιβανώφειο, σε ευρωπαϊκό αγώνα κόντρα στη ΤΣΣΚΑ, με τον Γιώργο Φαρμάκη να διακρίνεται στο βάθος. Δεξιά: Άλλο ένα μεγάλο παιχνίδι στο νεόχτιστο Ιβανώφειο. Συγκλονιστική νίκη με 100-98 επί της μεγάλης τότε Εστουντιάντες. Ανάμεσα στους εκπληκτικούς αμερικανούς των Ισπανών, τον Τζον Γκάμπριελ Πάινον και τον εντυπωσιακό Ρίκι Γουίνσλοου. Στο βάθος, το «ταίρι» του «γιατρού» κάτω από τα καλάθια στην αρχή της καριέρας του στον Ηρακλή, ο δυναμικός Στέλιος Γκιουζέλης.

Από τον Μελιτέα θα πάει στον Ηρακλή. Πριν όμως υπογράψει στους Κυανόλευκους περνάει με εξετάσεις στη Στρατιωτική Ιατρική. Σίγουρο μέλλον! Κάτι τέτοιο θα σκέφτηκαν και οι γονείς του Παπαδόπουλου που δεν είδαν και με τόσο καλό μάτι την απόφαση του γιου τους να τα παρατήσει προκειμένου να ενταχθεί στον Ηρακλή και να ακολουθήσει καριέρα καλαθοσφαιριστή: «Όταν μεταγράφηκα στον Ηρακλή, είχα περάσει ήδη στη Σχολή και υπήρχε πρόβλημα που ήμουν και στα δυο λόγω του ότι ο στρατός δεν επέτρεπε να είμαι και σε ομάδα και να ασχολούμαι με το μπάσκετ, τότε, σχεδόν επαγγελματικά. Αναγκάστηκα λοιπόν να τα παρατήσω, να πάω φαντάρος από την αρχή και να περάσω Πολιτική Ιατρική».

Στον Ηρακλή θα παίξει για 9 σερί χρόνια. Θα καθιερωθεί στη βασική ομάδα και θα διαγράψει μια αξιόλογη πορεία. Θα αγαπήσει τον Ηρακλή και θα το αποδείξει και μέσα στο γήπεδο. Με την κυανόλευκη φανέλα θα αναδειχτεί δεύτερος σκόρερ, πρώτος ριμπάουντερ, πρώτος στα τρίποντα και τρίτος σε συμμετοχές στην ιστορία του συλλόγου. «Με τον Ηρακλή δέθηκα γιατί εκεί ανδρώθηκα σαν αθλητής, σαν μπασκετμπολίστας. Τα συναισθήματά μου είναι μπλε».

Αριστερά: Άλλη μια μάχη με Ολυμπιακό στο παλιό Ιβανώφειο. Καρφώνει, υπό το βλέμμα Καμπούρη, Σκάρεϊ, Τσουμή, καλύπτοντας από την εικόνα τον Ινγκραμ. Δεξιά: Λέι απ στο Αλεξάνδρειο, κόντρα στον ΠΑΟΚ, με Μάικ Τζοουνς και Γιώργο Μακαρά να μαρκάρουν και Παναγιώτη Φασούλα να παρακολουθεί.

Στην πρώτη του σεζόν, στα 19 του, αρχίζει να δείχνει το ταλέντο του. Και από την επόμενη, όταν πλέον στο Πρωτάθλημα της Α1 αρχίζει να υπάρχει η επίσημη καταγραφή από τη στατιστική υπηρεσία του Κώστα Γαλάνη, τα νούμερα είναι αξιοσημείωτα. Συνολικά, σε οχτώ σεζόν επίσημης καταγραφής επιδόσεων, έχει 3314 πόντους, 4958 αγωνιστικά λεπτά και 198 παιχνίδια.

Όσο για το στοιχείο που τον χαρακτήριζε ως  παίκτη; «Αυτό που με χαρακτηρίζει και τώρα. Το πάθος! Ό,τι έκανα, το έκανα με πάθος. Προπονούμουν με πάθος, έπαιζα με πάθος. Ήμουν καλός στην άμυνα όταν αναλάμβανα κάποια αμυντική αποστολή αλλά νομίζω ότι και στην επίθεση ήμουν αρκετά καλός».

Ένας παίκτης με την ιστορία του Δημήτρη Παπαδόπουλου σίγουρα έχει πάρα πολλές αναμνήσεις από τα γήπεδα. Και ο βετεράνος του Ημίθεου δεν αποτελεί εξαίρεση: «Πολλά έχω να θυμάμαι. Πολλά είναι γραμμένα, τόσο έντονα στο μυαλό μου. Οι εμπειρίες είναι πάρα πολλές. Αλλες εικόνες είναι πιο συγκεχυμένες , άλλες πιο καθαρές. Με τον Ηρακλή θυμάμαι πάρα πολύ έντονα ένα παιχνίδι με την ΑΕΚ που έγινε στα Τρίκαλα. Χιόνιζε πολύ και εμείς είχαμε αποκλειστεί στα Τέμπη. Η Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης δεν ανέβαλε το παιχνίδι και μας ανάγκασε να πάμε εκεί. Ταξιδεύαμε στην κυριολεξία ολημερίς και ολονυχτίς και αφού φτάσαμε κατάκοποι στο γήπεδο, δεν έφτασε τελικά ο ένας διαιτητής. Ενώ λοιπόν κάναμε ζέσταμα αναβλήθηκε το παιχνίδι και έγινε μετά από 15-20 μέρες όπου κερδίσαμε με έναν πόντο διαφορά στην παράταση. Ήταν ένα δυνατό και με πολλές συγκινήσεις παιχνίδι».

Μονομαχία με Παπαδάκο κάτω από το καλάθι του Ιβανωφείου.

Μπορεί να μην πανηγύρισε έναν τίτλο με τον Ηρακλή αλλά με την  κυανόλευκη φανέλα κατέκτησε την 4η θέση στο Ελληνικό Πρωτάθλημα 1990-1991 και αναδείχθηκε φιναλίστ κυπέλλου το 1994: «Σίγουρα κάθε αθλητής θέλει και επιθυμεί να αποκτήσει με την ομάδα που παίζει έναν τίτλο, κάποια διάκριση συλλογική. Εμένα δεν μου δόθηκε η ευκαιρία ούτε στον Ηρακλή ούτε στην ΑΕΚ να κερδίσω κάποιον τίτλο, όταν όμως ο Ηρακλής με εκείνο το μπάτζετ έβγαινε 3η- 4η θέση θα μπορούσε να θεωρηθεί πρωταθλητής των στόχων του».

Όταν αποχώρησε από τον Ηρακλή έγιναν κάποιες συζητήσεις με τον Αρη για να συνεχίσει εκεί την καριέρα του, το συμβόλαιο όμως δεν αντικατόπτριζε αυτά που είπαν οι δύο πλευρές προφορικά. Δεν υπέγραψε και προτίμησε να μείνει έναν χρόνο εκτός, κάνοντας μόνο προπονήσεις.

Το 1995 θα τον βρει στην ομάδα της ΑΕΚ, τέσσερα χρόνια αργότερα όμως  θα αποφασίσει να εγκαταλείψει την ενεργό δράση και να αφοσιωθεί στις σπουδές του: «Το ‘99 βρέθηκα σε ένα σταυροδρόμι. Ήταν μια απόφαση που έπρεπε να πάρω, αν θα συνέχιζα να παίζω μπάσκετ σε άλλη ομάδα καθώς υπήρχαν προτάσεις από κάποιες μικρές ομάδες, αν θα γινόμουν  βοηθός προπονητή του Ίβκοβιτς, δεχόμενος την πρόταση που μου έγινε από τη διοίκηση της ΑΕΚ ή αν θα σταματούσα  εντελώς από το χώρο του μπάσκετ και θα συνέχιζα τις σπουδές μου. Αυτά τα τρία θέματα υπήρχαν στο μυαλό μου εκείνη τη στιγμή. Ο καθένας όμως πρέπει να καταλαβαίνει στη ζωή του  πότε σταματάει κάτι και αρχίζει κάτι άλλο». Σταμάτησε…

Ασημένιο μετάλλιο με την Εθνική στο Ζάγκρεμπ, δίπλα σε Γιαννάκη, Γκάλη, Καμπούρη.

Κεφάλαιο Εθνική. Δεν θα μπορούσε να μην επιλεγεί να τιμήσει τα χρώματα της πατρίδας του. Άλλωστε τα κυανόλευκα του πήγαιναν και αυτό το είχε αποδείξει και στη συλλογική του καριέρα. Στο βιογραφικό του είναι καταγεγραμμένοι και αρκετοί αγώνες με την γαλανόλευκη. Αν και  θα ενσωματωθεί στην ομάδα το ΄87, θα αρχίσει να συμμετέχει ενεργά από το ΄88 και μετά μέχρι το ΄93: «Το ΄87 κλήθηκα στην Εθνική Ανδρών. Ήταν 16 παίκτες που κλήθηκαν. Εμειναν 13 πριν αρχίσει το Πανευρωπαϊκό και αποκλείστηκα εγώ καθώς γυρνούσαμε από Ρώμη, από τα τελευταία φιλικά, ως πιο νέος. Από κει πέρα, από το ‘88 και μετά συμμετείχα ανελλιπώς». Η μεγαλύτερη διάκριση θα επιτευχθεί για τον Παπαδόπουλο στο Ζάγκρεμπ, όπου η Εθνική θα κερδίσει το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ.

Σε επίπεδο εθνικών ομάδων, ο πρώτος του αγώνας ήταν με την Εθνική Νέων με αντίπαλο την Εφηβική ομάδας της Σοβιετικής Ενωσης, στις 6 Μαϊου του 1986 στο Ναύπλιο, όπου η εθνική μας κέρδισε με σκορ 66-63 και ο Παπαδόπουλος πέτυχε 22 πόντους. Ο τελευταίος του αγώνας ήταν με την ομάδα των Εθνική Ανδρών με αντίπαλο τη Γερμανία, στις 13 Νοεμβρίου του 1993 (φιλικό παιχνίδι στο Μπίλεφελντ) όπου η εθνική μας έχασε με σκορ 67-74 και ο Παπαδόπουλος πέτυχε 10 πόντους. Με την Εθνική Ελλάδος έχει αγωνιστεί σε 67 αγώνες σημειώνοντας 337 πόντους.

Το  σήμερα  βρίσκει τον Παπαδόπουλο αναισθησιολόγο στο Διαβαλκανικό κέντρο «Το να αλλάζεις αντικείμενο στην καριέρα σου είναι συναρπαστικό» μας εκμυστηρεύεται και αισθάνεται δικαιωμένος για την επιλογή του να εγκαταλείψει για πάντα το μπάσκετ και να γίνει, όπως ο ίδιος λέει, γιατρός με τη βούλα: «Είναι ένα δεύτερο ταξίδι μέσα στη ζωή και μπορώ να πω ότι δέκα χρόνια μετά που σταμάτησα το μπάσκετ αισθάνομαι πολύ δικαιωμένος, που ακολούθησα την ιατρική».

Σχετικά Άρθρα

Ο Όμιλος Φιλομούσων και οι απαρχές του ΗΡΑΚΛΗ μας…

Διάφορα

Back to Top