Γαλάζια ως το κόκκαλο

Μετά από μια οκταετία στα τμήματα υποδομής του γυναικείου βόλεϊ, η Εύη Μπερμπέρογλου “κέρδισε” μια θέση στην πρώτη ομάδα του Ηρακλή. Η δεκαοκτάχρονη πασαδόρος μιλάει …

Blue Girl


Μετά από μια οκταετία στα τμήματα υποδομής του γυναικείου βόλεϊ, η Εύη Μπερμπέρογλου “κέρδισε” μια θέση στην πρώτη ομάδα του Ηρακλή. Η δεκαοκτάχρονη πασαδόρος μιλάει στη BlueArena για τις προσδοκίες της, τους στόχους της ομάδας, τον κυανόλευκο λαό και τον… μπαμπά!





Φωτογραφίες: ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΔΑΡΑΣ


Θα είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σας: δεν έχω παρακολουθήσει, ακόμη, την Εύη Μπερμπέρογλου να αγωνίζεται (της έδωσα όμως την υπόσχεση μου ότι θα το κάνω σε ένα από τα επόμενα παιχνίδια). Αν όμως αγωνίζεται με την ίδια χάρη που στήνεται μπροστά στην φωτογραφική κάμερα , τότε ο Ηρακλής βρήκε την πασαδόρο στην οποία θα βασιστεί τα επόμενα χρόνια. Προς απογοήτευση του μόντελινγκ…


Πώς χαρακτηρίζεις το ξεκίνημα που έκανε ο Ηρακλής στο φετινό πρωτάθλημα;


Κάναμε πολύ καλή αρχή. Θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω ως το ιδανικό ξεκίνημα, αφού καταφέραμε και σημειώσαμε τρεις νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια. Ελπίζω, την προσεχή Τετάρτη, να σημειώσουμε την τέταρτη σερί νίκη μας. Στόχος της ομάδας είναι να τερματίσουμε στην υψηλότερη δυνατή θέση. Οι απαιτήσεις είναι πολύ μεγάλες, αλλά και οι δυνατότητες του Ηρακλή ακόμη μεγαλύτερες. Προσπαθούμε για το καλύτερο.



Πώς αισθάνεσαι που είσαι μέλος της πρώτης ομάδας;



Είμαι πολύ χαρούμενη, αφού ήταν επιθυμία μου να αγωνιστώ σε αυτήν, εδώ και αρκετό καιρό. Βέβαια, πρέπει να σας πω ότι είχα συμμετοχές στην πρώτη ομάδα και τις δύο προηγούμενες χρονιές. Από φέτος, όμως, ανήκω στο βασικό της κορμό.



Τι διαφορές εντοπίζεις στην μεγάλη ομάδα, όταν τη συγκρίνεις με τα τμήματα μικρότερων ηλικιών; 


Η πρώτη ομάδα έχει μεγαλύτερες απαιτήσεις και κάθε παίκτρια πρέπει να δίνει, διαρκώς, τον καλύτερό της εαυτό. Δεν είναι το ίδιο να αγωνίζεσαι σε μία ομάδα που έχεις αποκλειστικά αντιπάλους της ίδιας ηλικίας, με το να αγωνίζεσαι στην πρώτη ομάδα και να αντιμετωπίζεις μεγαλύτερες παίκτριες σε ηλικία και εμπειρία. Δεν είναι το ίδιο, για παράδειγμα, να έχεις αντιπάλους τη Γκαραγκούνη και τη Ντουμιτρέσκου. Στον Ηρακλή το κλίμα είναι πολύ καλό και οι μεγαλύτερες -και πιο έμπειρες- παίκτριες, βοηθούν τις μικρότερες. Σκεφτείτε ότι υπάρχουν κάποιες που με περνούν ηλικιακά δέκα με δώδεκα χρόνια.

Προσωπικά, με έχει “αναλάβει” η πασαδόρος μας, Όλγα Ράονιτς, επειδή παίζουμε στην ίδια θέση. Μου δίνει συμβουλές για τον τρόπο που πρέπει να βγάλω μια πάσα, τι πρέπει να διορθώσω, πώς πρέπει να σκέφτομαι μέσα στο γήπεδο. Με εμψυχώνει ακόμη κι όταν βρίσκεται στον πάγκο, το διάστημα που αγωνίζομαι. Είναι μεγάλο στήριγμα η Ράονιτς. Τη συμπαθώ και τα έχουμε βρει.


Πώς καταφέρνεις και συνδυάζεις τις υποχρεώσεις της σχολής με τις υποχρεώσεις της ομάδας;


Δεν κάνω κάτι διαφορετικό από αυτό που έκανα στο παρελθόν. Πέρσι, συνδύαζα τα μαθήματα του σχολείου με το βόλεϊ. Τώρα κάνω το ίδιο με τα μαθήματα του πανεπιστημίου. Φέτος μπορώ να πω ότι το πρόγραμμά μου, σε ότι έχει να κάνει με τα ΤΕΦΑΑ, είναι βολικότερο. Τα μαθήματα γίνονται πρωινές ώρες και, συνεπώς, έχω όλο το χρόνο στη διάθεσή μου για να προλάβω την προπόνηση.



Πότε μπήκες στο γήπεδο για πρώτη φορά;


Πριν από περίπου οκτώ χρόνια. Πήγαινα στην πέμπτη τάξη του δημοτικού. Πρέπει να ήμουν γύρω στα δέκα.



Γέννημα θρέμμα Ηρακλής λοιπόν…


 Αυτό οφείλεται στον πατέρα μου. Να φανταστείς ότι έχω φωτογραφίες, από την εποχή που ήμουν μωρό με παίκτες από όλα τα αθλήματα. Με έχει φανατίσει –με την καλή έννοια. Όταν δεν έχω υποχρεώσεις με την ομάδα μου, παρακολουθώ παιχνίδια του ποδοσφαίρου, του μπάσκετ, του βόλεϊ. Φέτος πήγα εκδρομή στην Κομοτηνή και την Καβάλα. Τρέχω παντού…



Ως καλή πασαδόρος, μου δίνεις πάσα για την επόμενη ερώτηση: ο κόσμος συμπαραστέκεται στην προσπάθεια που καταβάλετε;



Φυσικά. Ο κόσμος του Ηρακλή είναι πάντα θερμός και μας ακολουθεί παντού. Ακόμη και στο παιχνίδι με τον Πανιώνιο, στην Αθήνα, υπήρχε κόσμος για να μας συμπαρασταθεί. Είναι εντυπωσιακός.



Ποια θεωρείς την καλύτερη στιγμή σου ως παίκτρια του Ηρακλή;


Το πρώτο πανελλήνιο που κατακτήσαμε στα Βασιλικά, το 2007, με την ομάδα των κορασίδων. Είχαμε κοντά μας –όπως πάντα- τους φίλους της ομάδας. Εξίσου σημαντική ήταν η μέρα που κατακτήσαμε τον τίτλο στις νεανίδες. Ήταν ένα πολύ δύσκολο παιχνίδι κόντρα στον Εαρινό. Κερδίσαμε 3-2 μέσα σε ένα κατάμεστο γήπεδο. Το κύπελλο το αφιερώσαμε, πού αλλού; Στον κόσμο μας. Εκείνη την εποχή αγωνιζόμουν και στις δύο ομάδες.



Στον αθλητισμό, όμως, δεν υπάρχουν μόνο νίκες. Υπάρχουν και οι ήττες. Ποια ήττα, με την ευρύτερη σημασία της λέξης, σε πείραξε περισσότερο;


Η περσινή χρονιά ήταν πολύ δύσκολη για μένα, αφού έπρεπε να σταματήσω για λίγο το βόλεϊ για να διαβάσω. Έχασα, λοιπόν, το πανελλήνιο νεανίδων που θεωρούσαμε ότι θα το κατακτούσαμε. Ξέραμε ότι στον τελικό θα αντιμετωπίζαμε την Κηφισιά, η οποία, εκείνη την εποχή, ήταν αποδεκατισμένη. Τελικά χάσαμε στον ημιτελικό 3-2 από το άγνωστο Άργος. Και να σκεφτεί κανείς ότι προηγούμασταν με 2-0. Ο αποκλεισμός ήταν δύσκολη στιγμή για τον Ηρακλή, αλλά δύσκολη και για μένα που δεν μπόρεσα να αγωνιστώ και να βοηθήσω την ομάδα.



Θα μπορούσες να θυμηθείς μια ιδιαίτερη, ίσως και χιουμοριστική στιγμή, από την πορεία σου στο χώρο;


Το 2007 οι οπαδοί της ομάδας είχαν κάνει κατάληψη στο Κατσάνειο προκειμένου να ευαισθητοποιήσουν τον ερασιτέχνη για να ασχοληθεί με τα προβλήματα του ποδοσφαιρικού τμήματος. Πηγαίναμε, λοιπόν, στο Κατσάνειο και κάναμε προπόνηση με κλειδωμένες πόρτες και φραγμένα παράθυρα. Χτυπούσαμε συνθηματικά, ξεκλείδωναν οι καταληψίες για να μπούμε και να κάνουμε προπόνηση, κλείδωναν και μετά μας άνοιγαν μόνο όταν έπρεπε να φύγουμε…



Ποιοι είναι οι προσωπικοί σου στόχοι;


Είμαι απόλυτα ικανοποιημένη που βρίσκομαι στην πρώτη ομάδα. Στόχος μου είναι να έχω όσο το δυνατόν υψηλότερη απόδοση και να δίνω, όποτε με χρειάζεται η ομάδα, τον καλύτερό μου εαυτό. Ελπίζω να τα πάω καλά και να ανταποκριθώ στις προσδοκίες του προπονητή με επέλεξε. 

Σχετικά Άρθρα

Νέο «χτύπημα» από την Ριάνα – Βγήκε χωρίς σουτιέν και είχαμε «αποκαλύψεις»

Διάφορα

Back to Top