Μπάλα και τσαμπουκάς

Ε, λοιπόν η μεταγραφή αυτού του «παίκτη», του… τσαμπουκά, ίσως να έπιασε αρκετούς απροετοίμαστους τριγύρω από την ομάδα. Ισως να μην το περιμέναμε ότι θα …

Ε, λοιπόν η μεταγραφή αυτού του «παίκτη», του… τσαμπουκά, ίσως να έπιασε αρκετούς απροετοίμαστους τριγύρω από την ομάδα. Ισως να μην το περιμέναμε ότι θα συζητάμε και για αυτό. Κάποτε όμως έπρεπε να γίνει.

Το συγκεκριμένο (η γενικότερη έλλειψη… μαγκιάς) ήταν σύνηθες θέμα στις κατά καιρούς συζητήσεις που κάνουμε με τους παίκτες της ομάδας. «Μα, καλά δεν τσαντίζεστε;». Απορία… Να νευριάσεις (χωρίς –βασικό- να θολώσεις) για το οτιδήποτε.

Γιατί κάποιος κλώτσησε τον συμπαίκτη σου. Γιατί ο αντίπαλος, χωρίς να είναι καλύτερος, σε κάνει ό,τι θέλει. Γιατί ο κόσμος έρχεται και δεν τον ικανοποιείς. Γιατί είσαι από σφαλιάρα σε σφαλιάρα. Γιατί δεν έχεις εγωισμό; Για, για, για… οτιδήποτε.

Σε κάτι που καταλήγαμε είναι το εξής: αν εξαιρέσεις κάποιες περιπτώσεις παικτών (που απλώς, δεν το… έχουνε), οι υπόλοιποι τσαντίζονταν, πονούσαν, νευρίαζαν, έσκαγαν, όλα αυτά όμως τα έκαναν μόνοι τους. Εχουμε την εντύπωση ότι εδώ και αρκετά χρόνια από τον Ηρακλή δεν λείπει το ατομικό πείσμα κάποιων παικτών αλλά ο ομαδικός τσαμπουκάς. Ως ομάδα…

Το ποδόσφαιρο είναι ομαδικό άθλημα. Το να παίζει ένας καλά, δεν λέει και πολλά. Το να τσαντίζονται δύο, τρεις και να προσπαθούν να παρασύρουν και τους υπόλοιπους (αυτό, με τα σφιγμένα δόντια, το «πάμε γερά») δεν έχει, επίσης, άμεσο αποτέλεσμα. Πείτε μου εσείς, ποια ομάδα, στη φυσούνα ή στα αποδυτήρια πριν βγει για το παιχνίδι, δεν αρχίζει να… χτυπιέται, και “πάμε δυνατά” και “θα τους φάμε” και “θα τους καταπιούμε”. Ολοι. Δεν κερδίζουν όμως όλοι.

Όταν λείπει η συνολική αγωνιστική τακτική (να ξέρουμε τι παίζουμε ρε παιδί μου) και το ομαδικό πάθος, τότε υπάρχει μεγάλο κίνδυνος η ατομική αποφασιστικότητα να πάει περίπατο.

Σκέφτομαι (και συγνώμη για το α’ ενικό) κάποια παιχνίδια του Ηρακλή σε αυτά τα ντροπιαστικά για την ιστορία της ομάδας χρόνια. Παιχνίδια με άθλια απόδοση. Απομονώνω κάποιους παίκτες που πραγματικά (και από τα λόγια τους) φαίνονταν ότι ήταν δειλοί και μέτριοι αγωνιστικά.

Κρατώ κάποιους άλλους. Συνειδητοποιώ ότι σε πολλά παιχνίδια που θα κρινόταν ο βαθμός ή οι βαθμοί στο μισό-μηδέν, στη μια φάση, στη μια στιγμή πάθους, οι παίκτες ότι δεν ήταν αδιάφοροι. Δεν ήταν νωθροί. Δυστυχώς όμως, ο καθένας ήταν μόνος του. Άλλος έπαιζε τώρα, άλλος λίγο αργότερα, άλλος τσαντιζόταν τώρα, άλλος λίγο μετά.

Αυτοί που μπορούσαν δεν συγχρονίζονταν με τους υπόλοιπους. Τη μια έπαιζε ο ένας, δεν συνεννοούταν ο άλλος, την άλλη πήγαινε να διαμαρτυρηθεί ένας στον διαιτητή, την άλλη άλλος. Όπως να ‘ναι…

Σύμφωνοι… Ο καθένας «φτιάχνεται» ψυχολογικά για ένα παιχνίδι από μόνος του. Αυτό λέει η πλειονότητα των προπονητών. Χρειάζεται όμως και κάτι άλλο πολύ βασικό που ο Ηρακλής δεν είχε. Τη συνολική στρατηγική. Είτε στον ομαδικό τσαμπουκά, είτε στο παιχνίδι.

Να πάρει η ομάδα και κάθε παίκτης από μόνος του, τρεις-τέσσερις σερί μονομαχίες κερδισμένες. Στο κέντρο, στο πλάγιο άουτ, οπουδήποτε. Μονομαχίες που δεν θα καταγραφούν ποτέ ως… φάσεις σε αυτές που δείχνει η τηλεόραση. Θα είναι όμως αυτές οι μονομαχίες που θα μεταδώσουν το πάθος από παίκτη σε συμπαίκτη και θα στείλουν το μήνυμα στον αντίπαλο.

Ξέρετε, ηγέτες είναι λίγοι. Κι ο Ηρακλής τα προηγούμενα χρόνια είχε τέτοιους, μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού… (Ας περιμένουμε ότι τώρα θα είναι περισσότεροι).
Η μία κατηγορία λοιπόν είναι οι ηγέτες. Λίγοι…

Η άλλη κατηγορία είναι αυτοί που φοβούνται και τη σκιά τους. Που δεν αντέχουν το βάρος και την πίεση της μεγάλης ομάδας. Αυτοί ήταν περισσότεροι. Αυτή η κατηγορία με παίκτες (κι αυτό συμβαίνει σε όλες τις ομάδες) που “τραβάνε” από τη δυναμική του συνόλου (φανέλα, ιστορία), οι ίδιοι προσφέρουν ελάχιστα και δεν δίνουν τίποτε στην ομάδα. Κι αυτό φαίνεται όταν φεύγουν που «χάνονται» μέσα στο επόμενο γήπεδο με τη φανέλα μιας (επόμενης, μικρότερης) ομάδας.

Υπάρχει όμως και μια τρίτη κατηγορία παικτών. Αυτοί που δεν είναι ηγέτες, αυτοί όμως που δεν είναι και… δειλοί. Αυτοί που μπορεί να γίνουν κάποτε δυνατοί, αν όμως δεν προσέξουν να καταποντιστούν (παν)εύκολα. Αυτοί που είναι ένα «κλικ» (είτε προς τη μια μεριά, είτε προς την άλλη) από το να αλλάξουν την ιστορία τους. Ε, αυτοί στον Ηρακλή, ελλείψει οργανωμένου, ομαδικού τσαμπουκά ήταν επόμενο ότι θα έμεναν με το «κλικ» στο χέρι.

Νομίζω ότι πολύ άνετα μπορείτε όλοι να φέρετε στο μυαλό σας παίκτες από διάφορες ομάδες που δεν ακτινοβολούσαν ποδοσφαιρική μαγεία, είχαν όμως τα… γκατς, είχαν και το timing της ομάδας και ανέδειξαν τον εαυτό τους σε κάτι πολύτιμο.

Ο Ολεγκ Προτάσοφ θα κριθεί μέσα στη σεζόν για το αν είναι καλός προπονητής ή όχι. Ο Ουκρανός όμως (που έχει πάρει δεκάδες dvd με παλιά παιχνίδια του Ηρακλή) εντόπισε στο παιχνίδι με την Πάρμα στιγμές πάθους, τις «τσίμπησε» (κατάλαβε ότι είναι κάτι καινούριο) και το έβγαλε προς τα έξω κάνοντας λόγο για «τσαμπουκά». Το έκανε πάλι με την Αταλάντα. Εβαλε τους δημοσιογράφους, τον κόσμο να μιλά (και) για αυτό. Και έτσι, έβαλε τον κάθε παίκτη του Ηρακλή στο παιχνίδι.

Μία «τσαμπουκάς», δύο «τσαμπουκάς» όποιος δεν κατάλαβε, δεν κατάλαβε. Οποιος δεν μπορεί να το κρατήσει, να το ενισχύσει και να προχωρήσει, ας κάνει στην άκρη. Αυτόν τον δρόμο τον θέλει ο Ουκρανός.

Δεν ήταν τυχαία η δήλωσή του στην Αυστρία, «έχω παίκτες πολεμιστές». Όπως επίσης δεν ήταν τυχαίες κάποιες άλλες δηλώσεις των παικτών στις συνεντεύξεις που έδωσαν. «Υπάρχουν δυνατές προσωπικότητες στην ομάδα». Το έχουν (από καιρό) πάρει το μήνυμα.

Η ποιότητα από μόνη της είναι υπέροχη, μπορεί όμως να έρθει ένα μάτσο χαμίνια και να σου πάρει το παιχνίδι. Όπως επίσης το να παρερμηνευθεί ο «τσαμπουκάς» και να έχουμε γραφικότητες του στυλ «κλωτσάω όποιον βρω μπροστά μου», και κάνω συλλογή από κάρτες μόνο και μόνο για να μου λένε ότι παίζω με πάθος και δεν μασάω, είναι κουτό. Χωρίς ποιότητα δεν γίνεται.

Αν ο Ηρακλής πάντως κατάφερε να βάλει πάθος στο παιχνίδι του και δεν είναι κάποιο καλοκαιρινό καπρίτσιο λόγω υψηλών θερμοκρασιών ή γιατί λείπουν καιρό από την πατρίδα, ε, αυτό είναι πολύτιμο. 

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Πίσω από τους Μαντάκηδες, τους Θάνους και τους Κουτσοσπύρους

Απόψεις

Back to Top