«Μεγάλη υπόθεση η φανέλα του Ηρακλή»

Μετά από 15 χρόνια και πάλι στον Ηρακλή. Ο λόγος για το Νίκο Νεντίδη, ο οποίος αποτέλεσε προσωπική επιλογή του Όλεγκ Προτάσοφ, για τη θέση …

Συνεντεύξεις

Μετά από 15 χρόνια και πάλι στον Ηρακλή. Ο λόγος για το Νίκο Νεντίδη, ο οποίος αποτέλεσε προσωπική επιλογή του Όλεγκ Προτάσοφ, για τη θέση του άμεσου τεχνικού συνεργάτη του στον «κυανόλευκο» πάγκο. Ο Ουκρανός ήθελε έναν ποδοσφαιράνθρωπο δίπλα του, με προπονητική εμπειρία, άριστο γνώστη της Ελληνικής πραγματικότητας και να έχει σχέση με την ομάδα, στην οποία θα εργαστεί. Επίσης, ήθελε να τον γνωρίζει προσωπικά και να έχει σημεία επαφής μαζί του.

Όλεγκ Προτάσοφ και Νίκος Νεντίδης μοιράστηκαν τα ίδια αποδυτήρια για τρεις αγωνιστικές περιόδους (1990-1993) στον Ολυμπιακό, καθώς συνυπήρξαν ως συμπαίκτες και διατηρούσαν, μάλιστα, εξαιρετικά καλή προσωπική σχέση. Μια σχέση αλληλοεκτίμησης, που τους οδηγεί στο να συνεργαστουν υπό τη στέγη μιας ομάδας, που ο κόουτς έχει ήδη αρχίσει να υπηρετεί και ο ασίσταντ έχει υπηρετήσει κατά το παρελθόν, με την ιδιότητα του ποδοσφαιριστή.

Ας κάνουμε μια αναδρομή σε εκείνη, ακριβώς, την περίοδο, τη «γαλάζια» περίοδο του Νίκου Νεντίδη. Μετά από μια πενταετή θητεία στον Ολυμπιακό, στα 27 του, σε πολύ καλή – ποδοσφαιρικά – ηλικία, βρέθηκε να διαπραγματεύεται τη μεταγραφή του από τους «ερυθρόλευκους» και ήταν περιζήτητος. Ο ίδιος θυμάται και αφηγείται στη BLUEARENA και αφηνόμαστε στις δικές του αναμνήσεις, καθώς έδειξε πρόθυμος στο να αποπειραθεί αυτή τη «βουτιά» στο «γαλάζιο» παρελθόν του. Από τον Λίμπρεχτς και το τηλεφώνημά του, στην απογοήτευση για την «αλλαγή πορείας» του ασπρομάλλη Ολλανδού, στο «καθεστώς του Πέτρου», στα αστέρια του τότε Ηρακλή και στον Ηρακλή του σήμερα. Πατάμε “rewind” και πάμε, λοιπόν:

Το ιστορικό της μεταγραφής…

«Γυρίζουμε πολλά χρόνια πίσω. Ήταν μια δύσκολη περίοδος για μένα. Το καλοκαίρι του 1993. Έπρεπε να φύγω από τον Ολυμπιακό και ήμουν συναισθηματικά πιεσμένος, αλλά και πεισμωμένος. Πεισμωμένος να αποδείξω ότι είμαι εδώ, ότι, αν έχω τις απαιτούμενες και κατάλληλες ευκαιρίες, μπορώ να δώσω πολλά σε μια ομάδα και να παίξω στην Εθνική, όπως ονειρευόμουν. Προτάσεις πολλές. Μπορεί να έφευγα από τον Ολυμπιακό, αλλά είχα φτιάξει ένα καλό όνομα στο χώρο. Πιο κοντά μου βρέθηκαν με επιμονή ο Πανιώνιος και ο Πανηλειακός. Ήμουν έτοιμος να υπογράψω στον Πανιώνιο, όταν δέχτηκα τηλεφώνημα από τον Τάις Λίμπρεχτς. Τον είχα προπονητή στον Ολυμπιακό και με εκτιμούσε ιδιαίτερα, καθώς αναγνώρισε την αξία μου και μου έδωσε ευκαιρίες. Και εγώ τον εκτιμούσα ιδιαιτέρως», υπογράμμισε αρχικά ο νέος ασίσταντ κόουτς του Ηρακλή.

Το τηλεφώνημα του Λίμπρεχτς…

«Νίκο, σε θέλω στον Ηρακλή», του είπε ο Ολλανδός τεχνικός. Ο Νεντίδης θυμάται: «Το δέχτηκα ευχάριστα αυτό το τηλεφώνημα. Θεωρούσα ότι είναι σπουδαίος προπονητής. Πάνω από όλα χάρηκα γιατί ήξερα τι σημαίνει Ηρακλής. Άλλο επίπεδο. Δελεαστική η προοπτική του Πανιωνίου, καλή η πρόταση του Πανηλειακού, αλλά ο Ηρακλής είναι άλλη υπόθεση για το Ελληνικό ποδόσφαιρο. Αυτό, δεν περιμένατε εμένα για να το αντιληφθείτε, αλλά έτσι αισθάνθηκα εκείνη την ώρα. Ήταν και η επιστροφή στη Θεσσαλονίκη και η αδυναμία, που αισθανόμουν στο να αγωνιστώ σε μια ομάδα της πόλης μου και μάλιστα στον Ηρακλή. Όμως, ο Λίμπρεχτς δεν ήταν εκείνος, που ήξερα. Ούτε την ίδια φιλοσοφία δουλειάς είχε, ούτε το ίδιο εργατικός, όπως στον Ολυμπιακό, ήταν, ούτε τα κριτήρια χρησιμοποίησης των παικτών, από την πλευρά του, ήταν τα ίδια. Πριν τον Ηρακλή, δούλευε σκληρά και έκρινε τους παίκτες από τη δουλειά τους στις προπονήσεις. Δεν ήταν τόσο… ευέλικτος και… ελαστικός, όσο τον βρήκα στη νέα ομάδα μου. Κάπου απογοητεύτηκα…», παραδέχεται.

Πανίσχυρη ομάδα…

«Τι να πω για τον Ηρακλή του τότε… Τι να πρωτοθυμηθώ… Όταν σκέφτομαι ποιους συμπαίκτες είχα και τι ομάδα είχαμε, πραγματικά, νιώθω θαυμασμό. Γιοβάνοβιτς, Δανιήλ και Γιώργος Παπαδόπουλος, Σκαρτάδος, Πλίτσης, Τουντζιάρης, Ανατολάκης, Πετσάνοβιτς, Έρακ. Ομαδάρα. Ακόμη και ο Βασιλάκης ο Ξάνθος, αυτό το – τόσο ταλαντούχο και άλλο τόσο άτυχο – παλικάρι, από την ομάδα του ’93-’94 ξεπήδησε. Εγώ, όμως, δεν ήμουν αυτός, που τόσο ήθελα να είμαι. Ο προπονητής με έβαλε σε πολλές θέσεις: μπακ – χαφ, με όλη την αριστερή πτέρυγα δική μου, αριστερό μπακ, αριστερό χαφ και κάποιες, λίγες στιγμές, ως αμυντικό χαφ. Με δική μου ευθύνη, δεν ήμουν αυτός, που έπρεπε. Ορθότατα έφυγα από την ομάδα το επόμενο καλοκαίρι. Απογοητεύτηκα, πάντως, από τη στάση του Λίμπρεχτς και από τις γενικότερες συνθήκες στην ομάδα», αναφέρει, με ιδιαίτερο νόημα, ο Νίκος Ντεντίδης και δεν μας εκπλήσσει, καθώς, εκείνη την εποχή, ίσχυε το “Petros rules”…

Η «γαλάζια» φανέλα…

«Έχω την ευκαιρία, από μια άλλη θέση, πλέον, δίπλα στον Όλεγκ, να προσφέρω όσα δεν μπόρεσα να προσφέρω – μολονότι τόσο πολύ το ήθελα – στον Ηρακλή. Έχω πολλή διάθεση και πολύ μεράκι για το νέο ρόλο μου. Έχω πίστη στην ιδιαίτερη λάμψη, που είχε, έχει και θα έχει πάντοτε αυτή η ομάδα στο Ελληνικό ποδόσφαιρο. Όσο κι αν ταλαιπωρήθηκε αγωνιστικά τα τελευταία χρόνια και έπεσε σε επίπεδα, που δεν της αρμόζουν. Ο Ηρακλής, από φέτος, αλλάζει επίπεδο και θα επιχειρήσει να κινηθεί προς τα επάνω, προς τα εκεί, που του αρμόζει. Αυτό θα προσπαθήσουμε, όλοι μαζί. Κόσμος, διοίκηση, ποδοσφαιριστές και τεχνική ηγεσία. Να δώσουμε, πάνω από όλα, στους ποδοσφαιριστές μας να αντιληφθούν, αυτό, το οποίο, εγώ, είχα νιώσει, τότε, που ήμουν στην ομάδα και όταν ήταν να έρθω σε αυτήν: ότι είναι μεγάλη ιστορία η φανέλα του Ηρακλή. Όχι μόνο ότι έχει μεγάλη ιστορία, αλλά ότι από μόνη της είναι μεγάλη ιστορία, μεγάλη υπόθεση»…

 

 

 

 

 

Σχετικά Άρθρα

Π. Γκότσης: “Με τον κόσμο στο πλευρό μας για τη μεγάλη επιστροφή”

Ερασιτέχνης

“Στη μάχη με τα τέρατα του κρατικού μηχανισμού, με τα τέρατα του φασισμού βγήκα νικητής»

Διάφορα

Back to Top