33 χρόνια από το έπος της Ν. Φιλαδέλφειας

Πέρασαν κιόλας 33 χρόνια. 9 Ιουνίου 1976 – 9 Ιουνίου 2009. Τριάντα τρία χρόνια προσμονής για την ημέρα που ο κόσμος του αιώνιου πλέον Ηρακλή θα …

Ηρακλής

Πέρασαν κιόλας 33 χρόνια. 9 Ιουνίου 1976 – 9 Ιουνίου 2009. Τριάντα τρία χρόνια προσμονής για την ημέρα που ο κόσμος του αιώνιου πλέον Ηρακλή θα ξεχυθεί στους δρόμους για να πανηγυρίσει τον δεύτερο τίτλο της ποδοσφαιρικής ομάδας. Η BLUEARENA επιχειρεί μία βουτιά στο παρελθόν και μας θυμίζει όλα όσα συνέβησαν και ακολούθησαν του τελικού της Νέας Φιλαδέλφειας.

Από τη… Βέροια μέχρι το πέναλτι του Τουμπόγλου 

Για να φτάσει στον τελικό της Φιλαδέλφειας, ο ΗΡΑΚΛΗΣ την περίοδο 1975-1976, είχε μια λαμπρή διαδρομή στο θεσμό του Κυπέλλου. Απέκλεισε εκτός έδρας τη Βέροια, με 6-7 στα πέναλτι, ενώ ο κανονικός αγώνας είχε λήξει με 2-2 (τα “γαλάζια” γκολ οι Γκέσιος και Πανταζής), εντός έδρας τον Πιερικό με 1-0 (το γκολ ο Γκέσιος), εκτός τα Τρίκαλα και πάλι με ένα γκολ του Γκέσιου (0-1), ενώ συνέτριψε τον Παναιτωλικό εκτός έδρας με 1-7 (Ποντίκης 15΄και 86΄, Πανταζής 40΄ και 71΄, Χατζηπαναγής 58΄, Αντονίεβιτς 73΄και 75′).

Στον ημιτελικό της 12ης Μαΐου 1976 ο ΗΡΑΚΛΗΣ υποδέχθηκε τον Παναθηναϊκό και τον νίκησε με 3-2, με σκόρερ τους Ματσουκατίδη, Ποντίκη και Γκέσιο, σε αγώνα με παρασκηνιακή συνέχεια, καθώς οι “πράσινοι”, δυσκολευόμενοι να… “καταπιούν” τον αποκλεισμό προσέφυγαν στην ΕΠΟ ζητώντας να επαναληφθεί το παιχνίδι, με τον ισχυρισμό ότι το γκολ του Γκέσιου προήλθε από θέση οφσάιντ και ότι ο αγώνας δεν έληξε στα 90 λεπτά, αλλά πολύ αργότερα, έως ότου πέτυχε το νικητήριο γκολ ο ΗΡΑΚΛΗΣ. Η Ομοσπονδία αποφάσισε (ψήφοι 9 – 6) την επανάληψη του αγώνα, “πειθαρχώντας” στις επιθυμίες του ΠΑΟ και μολονότι η Κεντρική Επιτροπή Κυπέλλου αποφάνθηκε ότι ο αγώνας έληξε κανονικά. Οι “κυανόλευκοι” προσέφυγαν στο ΑΣΕΑΔ, ενώ παράλληλα διοργάνωσαν εκδηλώσεις και παραστάσεις διαμαρτυρίας με τη συμμετοχή των Αρχών της Θεσσαλονίκης και άλλων αθλητικών Σωματείων. Στις 2 Ιουνίου 1976 το Ανώτατο Συμβούλιο Επίλυσης Αθλητικών Διαφορών δικαιώνει τον ΗΡΑΚΛΗ και εγκρίνει την πρόκρισή του στον Τελικό Κυπέλλου (34ος) της 9ης Ιουνίου.

Στις 9 το βράδυ αυτής της μέρας, μια εβδομάδα μετά τη λήξη της δικαστικής περιπέτειας, έμελλε να αρχίσει να λάμπει το υπέρλαμπρο αστέρι του Βασίλη Χατζηπαναγή, που με την εμφάνιση και τα γκολ του τρέλανε το φίλαθλο πανελλήνιο. “Χατζηπαναγιά μου!”, μονολογούσε χαρακτηριστικό πρωτοσέλιδο της επόμενης μέρας του Τελικού. Η περιεκτική αγωνιστική ταυτότητα του Μεγάλου Τελικού της “κυανόλευκης” ιστορίας και 34ου της διοργάνωσης, τα λέει όλα:

Ολυμπιακός: Κελεσίδης – Κυράστας, Σιώκος, Γκλέζος, Αγγελής, Καραβίτης, Βιέρα (91′ Βασιλόπουλος), Δαβουρλής, Κρητικόπουλος (46′ Συνετόπουλος), Γαλάκος, Σταυρόπουλος. 

ΗΡΑΚΛΗΣ: Φανάρας – Σεντελίδης, Ξανθόπουλος, Χριστοφορίδης, Καλαϊτζίδης, Τουμπόγλου, Κουσουλάκης, Αντονίεβιτς, Χατζηπαναγής, Γκέσιος (113′ Ποντίκης), Πανταζής (80′ Ματσουκατίδης).

Διαιτητής: Λέλος Βαμβακόπουλος

Σκόρερς: 25′ Χατζηπαναγής, 60′ Σιώκος, 72′ Κουσουλάκης, 81′ Βιέρα, 102′ Χατζηπαναγής, 111′ Γκέσιος, 115′ Καραβίτης, 119′ Γκλέζος

(Ο Δαβουρλής απεβλήθη στο 110΄).

Η σειρά των πέναλτι:

Κυράστας (1-0), Σεντελίδης (1-1), Καραβίτης (2-1), Avτονίεβιτς (2-2), Σταυρόπουλος (3-2), Χριστοφορίδης (3-3), Βασιλόπουλος (4-3), Ποvτίκης (4-4), Συνετόπουλος (απόκρουση), Χατζηπαναγής (απόκρουση), Γκλέζος (5-4), Κουσουλάκης (5-5), Σιώκος (απόκρουση), Τουμπόγλου (5-6).

Η εκτέλεση στο πέναλτι του Ποντίκη επαναλήφθηκε, καθώς στην αρχική ο Κελεσίδης απέκρουσε, έχοντας κινηθεί νωρίτερα.

Ο αρχηγός – και ηρωικός στην διαδικασία των πέναλτι – Γρηγόρης Φανάρας, σηκώνει στον ουρανό της Αθήνας το βαρύτιμο τρόπαιο και οι 24.781 θεατές του Τελικού (εκ των οποίων χιλιάδες Ηρακλειδέων) αποθεώνουν εκείνη την μεγάλη ομάδα. Στη Θεσσαλονίκη ξεσπά θύελλα ενθουσιασμού, με φίλους της ομάδας κατά χιλιάδες να σκορπούν έξαλλοι στους δρόμους με σημαίες και άλλα διακριτικά της ομάδας. Το σύνθημα εκείνης της ζεστής βραδιάς του Ιουνίου είναι το περίφημο “Ήτα Ρο Άλφα Κλης, Κυπελλούχος ΗΡΑΚΛΗΣ”! Στο Λευκό Πύργο στήνεται το μεγάλο πανηγύρι μέχρι το πρωί.

Η υποδοχή των ηρώων

Την επόμενη μέρα του θριάμβου, στον τότε αερολιμένα της Μίκρας, υποδοχή ηρώων: 15.000 κόσμου υποδέχεται τους θριαμβευτές και τα μέλη της αποστολής “παραλαμβάνονται” από τους ώμους του κόσμου, από τη σκάλα του αεροσκάφους και επιβιβάζονται στο λεωφορείο. Η πομπή θριάμβου ξεκινά. Σε όλη την διαδρομή, δεξιά και αριστερά κόσμος, ζητωκραυγάζοντας και αποθεώνοντας τον Λες Σάνον και τους ποδοσφαιριστές του, ενώ από τα μπαλκόνια οι Θεσσαλονικείς ραίνουν το λεωφορείο της αποστολής με λουλούδια. Πάνω από 100.000 Θεσσαλονικέων υπολογίζεται ότι μετείχαν σε αυτήν την εορταστική διαδικασία. Η αποστολή προσγειώθηκε στις 21:30, αλλά την “έπιασαν” τα μεσάνυχτα μέχρι να φτάσει στα Γραφεία του Συλλόγου, με το γλέντι να τραβά μέχρι πρωίας. Ο Ηρακλειδέας χόρτασε την δίψα του. Για τελευταία φορά, όμως…

Τι έγραψε ο Τύπος

 

  

Οι πρωταγωνιστές θυμούνται…

Γυρίζουμε το ρολόι 33 χρόνια πίσω και στεκόμαστε μαζί με τον Γρηγόρη Φανάρα και τον Μανόλη Τουμπόγλου, στον τελικό. Στη διαδικασία των πέναλτι που έπαιξαν, και αυτοί, τον δικό τους ρόλο. Ο Φανάρας, αρχηγός της ομάδας, απέκρουσε τα πέναλτι του Συνετόπουλου και του Σιώκου και ο Τουμπόγλου ευστόχησε στο τελευταίο.

Οι δύο τους έχουν πάει κι άλλες φορές στα γραφεία του Γ.Σ., εκεί όπου βρίσκεται το Κύπελλο και το έχουν σηκώσει και πάλι. Όταν η συζήτηση πάει σε εκείνη τη σεζόν, ο Τουμπόγλου θυμάται ότι αυτό που είχε κάνει στον τελικό (να ευστοχήσει δηλαδή στο τελευταίο πέναλτι) το είχε κάνει και σε ένα άλλο παιχνίδι στον θεσμό.

Απλώς, τότε, επειδή δεν ήταν τελικός, δεν είχε δοθεί τόσο μεγάλη έκταση. «Θυμάμαι ότι τότε, στο Κύπελλο, ένα ακόμη παιχνίδι μας είχε πάει στα πέναλτι. Το πρώτο, με τη Βέροια. Είχα βάλει και τότε το τελευταίο πέναλτι και ο Ηρακλής πήρε την πρόκριση. Ο κόσμος βέβαια δεν θυμάται εκείνο το πέναλτι», αν όμως τότε η ομάδα δεν περνούσε, δεν θα έφτανε στον τελικό, δεν θα σήκωνε το Κύπελλο. Και ποιο είναι το θέμα; Ο Τουμπόγλου δεν ήταν ο σπεσιαλίστας της ομάδας. Ηταν όμως ήρεμος και ήξερε τι έπρεπε να κάνει.

Ο Γρηγόρης Φανάρας λέει για τη διαδικασία των πέναλτι και τον μεγάλο ρόλο βεβαίως που παίζει και ο τερματοφύλακας. «Τα πέναλτι είχε θέμα ψυχολογίας. Εκανα τον Γαλάκο να πάθει θλάση. Ηξερα ότι πριν σουτάρει σταματούσε. Το έκανε, δεν έπεσα, γύρισε πίσω, ξαναπήρε φόρα, ξανασταμάτησε και τον «τράβηξε» το πόδι του», λέει.

Το βίντεο του τελικού…

 

Σχετικά Άρθρα

Back to Top