Σύνδρομο αυτοκαταστροφής

Το έχει φαίνεται στο DNA του ο Ηρακλής να μην μπορεί να βρει την ησυχία του και εκεί που οι φίλοι του λένε «δόξα τω …

Το έχει φαίνεται στο DNA του ο Ηρακλής να μην μπορεί να βρει την ησυχία του και εκεί που οι φίλοι του λένε «δόξα τω Θεώ» έρχεται το «βόηθα Παναγιά».

Οσα χρόνια και να γυρίσει πίσω κανείς, όσο και να το ψάξει το πράγμα στο τέλος καταλήγει ότι οι κυανόλευκοι συνήθως βγάζουν μόνοι τα μάτια τους. Όμως επειδή τα όσα έγιναν στο παρελθόν δεν έχουν σήμερα  σημασία και απλά καταδεικνύουν ότι τα παθήματα δεν έγιναν μαθήματα για αυτό ας περιορισθούμε στα «σημερινά». Σ’ αυτά που διαδραματίζονται τις τελευταίες με τις παραιτήσεις τριών μελών της διοίκησης της ΠΑΕ και τις δημόσιες τοποθετήσεις τους.

Ακούγοντας ή διαβάζοντας κανείς αυτά που είπαν οι κ.κ. Πεταλωτίδης, Καραβασιλίδης και Φουρναράκης οδηγείται στο συμπέρασμα  ότι η ΠΑΕ Ηρακλής διοικείται δικτατορικά από τον Αντώνη Ρέμο και κάποιους συνεργάτες του οι οποίοι αγνοούσαν συστηματικά τους τρεις που, σύμφωνα με όσα λένε, «μάθαιναν τα όσα αποφασίζονταν από τις εφημερίδες». Δεν έχω καμιά πρόθεση να πω ότι δεν είναι αυτή η αλήθεια. Όμως στην περίπτωση που έτσι γίνονταν τα πράγματα οι ίδιοι δεν έχουν ευθύνη;

Πριν πέντε μήνες ο Ρέμος αποφάσισε «να συμπληρώσει την διοίκηση της ΠΑΕ» και στην γενική συνέλευση ανακοίνωσε την συμμετοχή των τριών οι οποίοι, όπως πολύ καλά θυμάμαι, έδειχναν  πολύ χαρούμενοι. Και ρωτάω λοιπόν τώρα.

Ο Ρέμος άνοιξε τον τηλεφωνικό κατάλογο και βρήκε στην τύχη αυτά τα τρία ονόματα; Και οι τρεις έχουν παρουσία στα κυανόλευκα δρώμενα. Συνεπώς κάποια επικοινωνία των δυο πλευρών είχε προηγηθεί. Θα έχει λοιπόν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να μάθουμε τι συζητήθηκε τότε.

Τους είπε σας βάζω στην διοίκηση και αυτοί απλά τον ευχαρίστησαν;  Συζήτησαν τους ρόλους που θα αναλάμβαναν στην διοίκηση; Εγιναν αυτές οι συζητήσεις;  Μήπως  η συμμετοχή των τριών ή κάποιων από αυτούς προήλθε με δική τους πρωτοβουλία και με παρεμβάσεις προς τον Ρέμο; Γιατί και αυτό ακούγεται. Για αυτό λοιπόν έχει σημασία να μάθουμε πως προέκυψε αυτή η συμμετοχή των τριών.

Ας πάρουμε την πιο «ανώδυνη» (για όλους) περίπτωση. Ότι δηλαδή όλα είχαν συζητηθεί και είχαν συμφωνηθεί πριν από την συμμετοχή των τριών στην διοίκηση; Το πρώτο ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι αν οι ίδιοι επιδίωξαν να δραστηριοποιηθούν μέσα από την ΠΑΕ. Ακούγεται η φράση «ούτε που τους είδαμε» και αυτό δεν μπορεί να περάσει ασχολίαστο.

Οι δικές μου πληροφορίες αναφέρουν ότι η αλήθεια είναι κάπου στην μέση. Ότι δηλαδή δεν ζήτησαν να κάνουν το κάτι παραπάνω αλλά δεν ήταν και άφαντοι.

Το δεύτερο ερώτημα είναι «γιατί χρειάστηκαν τόσο καιρό για να καταλάβουν ότι ο Ρέμος δεν τους υπολογίζει και δεν τους θεωρεί καν μέλη της διοίκησης του»;  Μπορούν να πουν ότι έκαναν υπομονή για το καλό της ομάδας. Είναι η πιο ασφαλής και ακίνδυνη δικαιολογία. Μερικές φορές όμως καθόλου πειστική. 

Όμως γιατί να αναλωνόμαστε σε τέτοιες λεπτομέρειες και δεν ρωτάμε το πολύ απλό. Όλα αυτά θα συνέβαιναν αν ο Ρέμος διοικούσε την ΠΑΕ από την Θεσσαλονίκη και ήταν σχεδόν καθημερινά στην Μίκρα; Όχι βέβαια.

Αμέσως όμως μπαίνει ένα άλλο ερώτημα. Ολοι αυτοί που πανηγύρισαν όταν ο Ρέμος μπήκε μπροστά και πήρε την ΠΑΕ Ηρακλής δεν γνώριζαν ότι δεν θα μπορούσε να είναι μόνιμα στην Θεσσαλονίκη; Το γνώριζαν. Αρα  η απουσία του Ρέμου και «η διοίκηση μέσω Αθηνών» δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία.

Ηταν μαθηματικά βέβαιο ότι κάποια στιγμή αυτό το πρόβλημα θα εμφανίζονταν. Στην αρχή η παρουσία δίπλα στον Ρέμο  ανθρώπων οι οποίοι λειτουργούσαν σαν διοίκηση χωρίς να περιμένουν για κάθε θέμα το «τι θα πει ο πρόεδρος» αλλά και η πιο συχνή παρουσία του Ρέμου στη Θεσσαλονίκη δεν άφηναν να φανεί το «διοικητικό έλλειμμα».

Όμως μέρα με την μέρα αυτό έγινε πιο πιεστικό από την στιγμή που  σε διοικητικό επίπεδο, δίπλα στον Ρέμο, έμειναν μόνο ο Ν. Χαϊτογλου και ο Πολύκαρπος. Είναι προφανές ότι ποτέ οι τρεις δεν  έδεσαν με τους άλλους  δυο και όσο περνούσε ο καιρός το χάσμα μεγάλωνε και φτάσαμε στις παραιτήσεις.

Η ανάλυση του θέματος οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τίποτα δεν θα είχε συμβεί αν ο Ρέμος ήξερε γιατί έβαζε τους τρεις στο συμβούλιο και αν καθόριζε εξ αρχής τους ρόλους τους. Σε μια τέτοια περίπτωση σήμερα θα μπορούσε να αναφερθεί στις δικές τους ευθύνες και όχι να παρακολουθεί σιωπηλός τις αντιδράσεις και τα λεγόμενα τους.

Ακούγεται από την πλευρά του προέδρου ότι «τον άφησαν μόνο». Κανένας δεν μένει μόνος αν δεν θέλει. Αλλά και πέρα από αυτό για να τον πλησιάσουν θα πρέπει να μπορούν να «ερμηνεύουν» τις σκέψεις και τις πράξεις του.

Και πρέπει οι φίλοι του Ρέμου να ομολογήσουν ότι υπάρχει μια θολούρα γύρω από το τι σκέφτεται για την ΠΑΕ Ηρακλής και το μέλλον της. Θέλετε ένα παράδειγμα; Η περίπτωση Βασιληά. Πιστεύει κανείς ότι τα ραντεβού δεν έγιναν με σκοπό την πώληση της ΠΑΕ;

Αφού λοιπόν στο πίσω μέρος του μυαλού του υπάρχει η αποχώρηση ποιο νόημα έχει η οριοθέτηση της «πεντάδας»; Και ρωτάει ο κάθε πικραμένος φίλος του Ηρακλή. Ηταν τόσο δύσκολο να συζητήσουν και να βρουν λύση; Όχι δεν ήταν καθόλου δύσκολο.

Απλά όπως φαίνεται δεν το ήθελε καμιά από τις δυο πλευρές. Όπως δεν είναι δύσκολο να καταλάβουν και αυτοί που είναι με ένα χαρτί και ένα μολύβι στο χέρι και περιμένουν πότε θα φύγει ο Ρέμος ότι σήμερα μια ΠΑΕ δεν διοικείται με την λογική «τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι…».

Για να καταλήξουμε λοιπόν  σε κάποιο συμπέρασμα. Για όσα διαδραματίζονται αυτόν τον καιρό στην ΠΑΕ Ηρακλής ισχύει απόλυτα το «μονός καυγάς δεν γίνεται». Με πιο απλά λόγια  φταίνε όλοι τους.

Φταίει το σύνδρομο της αυτοκαταστροφής που διακατέχει τους κυανόλευκους οι οποίοι στο σύνολο τους πιο πολύ ασχολούνται με όσα τους χωρίζουν παρά με αυτά  που τους ενώνουν. Είναι βέβαιο ότι αν κάποια στιγμή οι ασχολούμενοι με τον Ηρακλή αποκτήσουν κοινό κώδικα επικοινωνίας τότε πολλά πράγματα μπορούν να διορθωθούν. Ας ρίξουν μια ματιά «δίπλα» τους.

Υ.Γ.1:  Σε μια περίοδο τόσο εκρηκτική (λόγω των παραιτήσεων και των δηλώσεων) κάποιος έπρεπε να πει στον Ρέμο ότι μια συνεδρίαση στην Αθήνα ισχυροποιεί τις απόψεις των τριών και θα έπρεπε να την αποφύγει. Αν πάλι ήταν απαραίτητη να γίνει και ο ίδιος δεν μπορούσε να έλθει στη Θεσσαλονίκη ας την έκαναν τηλεφωνικά και με ανοιχτή ακρόαση.

Υ.Γ. 2: Η ευαισθησία  και η ακαριαία  αντίδραση δεν πρέπει να εκδηλώνεται μόνο σε περιπτώσεις όπως αυτή του Κατσιαμπή ( για να μην παρεξηγηθούμε έκαναν πολύ καλά που αντέδρασαν)  αλλά και σε περιπτώσεις όπως «η προκαταβολή του Προτάσοφ». Εκτός αν είναι αλήθεια. Τότε μπαίνει άλλο θέμα…       

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top