«Σπόροι» 20 χρόνων με αξία για τον Ηρακλή του σήμερα

  Του Γιώργου Τότσικα * Τέλη της δεκαετίας του ’80 η αθλητική Ελλάδα μαζεύει πια με περηφάνια τους πρώτους καρπούς από το έπος της κατάκτησης του Ευρωμπάσκετ ’87 …

Βόλει, Ηρακλής

 

Του Γιώργου Τότσικα *

Τέλη της δεκαετίας του ’80 η αθλητική Ελλάδα μαζεύει πια με περηφάνια τους πρώτους καρπούς από το έπος της κατάκτησης του Ευρωμπάσκετ ’87 στην Αθήνα… Οι σελίδες στις αθλητικές εφημερίδες με ρεπορτάζ για το μπάσκετ αυξάνονται ραγδαία, έχοντας αφουγκραστεί το μεγάλο ενδιαφέρον (μήπως… αμόκ;) των Ελλήνων φιλάθλων. Το ποδόσφαιρο, ο αδιαφιλονίκητος «βασιλιάς», νιώθει την καυτή ανάσα της πορτοκαλί μπάλας με τα… σπυριά. Μοιραία στη γωνία βρίσκεται το «φτωχό πλην τίμιο βόλεϊ»… Ελάχιστο το «οξυγόνο» της δημοσιότητας που περισσεύει…

Ακόμη και στη Θεσσαλονίκη, όπου το βόλεϊ ήταν μια παραδοσιακή δύναμη και είχε πολλούς θαυμαστές, η ενασχόληση με το φιλέ ήθελε ρομαντισμό, αγάπη, άγνοια κινδύνου… Ο Άρης μετρούσε τότε την μεγάλη απώλεια του Μουστακίδη στον Ολυμπιακό, αλλά είχε την τύχη να διαθέτει έναν ακούραστο εργάτη, τον Κώστα Χαριτωνίδη, ο οποίος ήταν από προπονητής μέχρι έφορος και… φροντιστής. Ο ΠΑΟΚ διέθετε τον μεγάλο δάσκαλο Νίκο Αντωνιάδη, Δημόκριτος και ΧΑΝΘ ήταν λοιπές, αλλά σημαντικές δυνάμεις. Τότε, στα τέλη της δεκαετίας του ’80, η Θεσσαλονίκη φιλοξένησε μια από τις μεγαλύτερες για την εποχή διοργανώσεις, το φάιναλ φορ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στις γυναίκες. Το βόλεϊ άντεχε, αλλά μέχρι πότε;

Και ο Ηρακλής; Ίσως κάπου εδώ θα μπορούσε να αρχίσει η ιστορία μας… Ήταν η εποχή, όπου έπεφτε ο πρώτος σπόρος για τη δημιουργία κάτι μεγάλου και στέρεου σε βάθος χρόνου, με καρπούς για ολόκληρο τον σύλλογο, αλλά και μηνύματα που αξίζουν να αναλυθούν ΣΗΜΕΡΑ, όχι μόνο για το βόλεϊ, αυτό καθεαυτό, αλλά και για την ΠΑΕ ή το μπάσκετ. Ήταν τότε που ο Ηρακλής διέθετε μια ομάδα που ξεχείλιζε από ταλέντο, με παίκτες όπως τον Τσακιρίδη, τον Πασπαλά και φυσικά τον αρχηγό τον Λεώνη, προπονητή έναν ρομαντικό και φιλότιμο Πόντιο, τον Σπύρο Αβραμίδη και μια χούφτα ανθρώπων που λες και είχαν βάλει ένα προσωπικό στοίχημα να δημιουργήσουν μια ομάδα αντάξια της ιστορίας του Ηρακλή… Αξίζει να θυμηθούμε τους Μανωλόπουλο, Τσουρέκα, Αραμπατζόγλου, Αρταβάνη, οι οποίοι ξεκίνησαν με την μικρή ή την μεγάλη βοήθεια της διοίκησης του Κώστα Χαΐτογλου μια δύσκολη κι επίπονη προσπάθεια.

Τη συνέχεια την γνωρίζετε, την γνωρίζει όλη η Ελλάδα. Ο Ηρακλής μεγαλούργησε, όχι από τύχη, αλλά έπειτα από πολλούς αγώνες, αμέτρητες ώρες δουλειάς, προσωπική προσφορά, κοινό όραμα, κοινό στόχο, θυσίες… Αυτές οι τελευταίες έννοιες, πόσο χρήσιμες θα ήταν εάν έβρισκαν εφαρμογή στον Ηρακλή του σήμερα… Στο ποδόσφαιρο ή στο μπάσκετ, ας πούμε… Γιατί μήπως δεν είναι σχεδόν μόνοι ο Αντώνης Ρέμος και οι δυο-τρεις άνθρωποι, όπως οι Χαΐτογλου, Πολύκαρπος που βρίσκονται δίπλα του; Ή δεν σημειώνει έλλειμμα ικανών παραγόντων η μπασκετική ομάδα;

Σχεδόν είκοσι χρόνια πριν, ο σπόρος έπιασε γιατί κάποιοι αποφάσισαν να παραμερίσουν τα λόγια και να «μιλήσουν» με έργα, βάζοντας πάνω από όλα την ομάδα, μια συνταγή για άλλους ρομαντική, για άλλους μονόδρομος και ρεαλισμός…

*Ο Γιώργος Τότσικας είναι συντάκτης της εφημερίδας «Μακεδονία» και εργάζεται στον τηλεοπτικό σταθμό «ΑΝΤΕΝΝΑ».

Σχετικά Άρθρα

Back to Top