Ανησυχούμε… επιλεκτικά

Εδώ και δύο βδομάδες αφουγκραζόμαστε τον κόσμο του Ηρακλή να ανησυχεί για το μέλλον της ομάδας βόλεϊ. Συμφωνούμε μαζί τους γιατί ακούν, βλέπουν και διαβάζουν …

Εδώ και δύο βδομάδες αφουγκραζόμαστε τον κόσμο του Ηρακλή να ανησυχεί για το μέλλον της ομάδας βόλεϊ. Συμφωνούμε μαζί τους γιατί ακούν, βλέπουν και διαβάζουν κάθε μέρα και για μία αποχώρηση παίκτη. Τα σενάρια είναι πολλά, αλλά κανένα από αυτό δεν κάνει τον κόσμο να αισιοδοξεί για τη νέα σεζόν.

Ο Μπρόκινγκ αναλαμβάνει την τεχνική ηγεσία, αλλά λίγοι μπορούν να προβλέψουν για ποιο θα είναι το ρόστερ της ομάδας και αν αυτό μπορεί να πρωταγωνιστήσει εκ νέου.
Είναι λογικό να υπάρχει γκρίνια και ανησυχία από τον κόσμο για το βόλεϊ που τόσο υπερήφανο τον έκανε τα τελευταία δέκα χρόνια.

Όσο για το περιβόητο «κάντε κάτι, γιατί διαλυόμαστε», αυτοί που μπορούν και θέλουν ας το κάνουν.
Καλό βέβαια θα ήταν (και αυτή είναι η μεγάλη μας απορία) να υπήρχε και ανάλογη ανησυχία για ένα άλλο τμήμα το οποίο εδώ και τρία χρόνια βρίσκεται στο νοσοκομείο, στο ΚΑΤ.
Τέταρτη χρονιά ο μπασκετικός Ηρακλής θα είναι στην Α2 κατηγορία αλλά δυστυχώς δεν βλέπουμε την ίδια μεγάλη ανησυχία, την ίδια αφύπνιση, την ίδια «επανάσταση».

Όλοι θέλουν το καλό του βόλεϊ και πολύ καλά κάνουν όμως ας μας απαντήσει κάποιος το γιατί με το μπάσκετ δεν ασχολούνται πολλοί. Γιατί για το τμήμα αυτό που στο παρελθόν και αυτό έδωσε χαρές δεν υπάρχει αυτή η μεγάλη ανησυχία.

Για το βόλεϊ λέμε κάντε κάτι γιατί διαλύεται. Για το μπάσκετ δεν λέμε τίποτα γιατί είναι διαλυμένο ήδη. Σκληρή λέξη, δε μας αρέσει να την ακούμε, αλλά όταν το βλέπουμε και πάλι στο μπάσκετ στην Α2 τι άλλο να πούμε;

Μιλάμε με τους φιλάθλους (γιατί δεν παύουν να είναι πάνω από όλα φίλαθλοι του Ηρακλή) που τα τελευταία χρόνια ασχολούνται ενεργά με το μπάσκετ και πλέον δεν ξέρουν τι να μας πουν για το μέλλον αυτής της ομάδας.

Το καλό τουλάχιστον είναι ότι δεν χρωστάει, αλλά το κακό ότι κανένας τους δεν ξέρει αν θα υπάρχει μπάτζετ για τη νέα σεζόν. Τα παιδιά αυτά πόσο θα αντέξουν μόνα τους; Μάλλον όχι για πολύ ακόμα. Ποιος θα μείνει; Ποιος θα έρθει να βοηθήσει οικονομικά και μη; Χρήματα χρειάζονται και για το μπάσκετ. Ποιος θα τα βάλει;

Αυτές είναι οι ερωτήσεις… ανησυχίας αλλά δυστυχώς δεν τις ακούμε καθημερινά. Θα μου πείτε και να τις ακούγαμε θα άλλαζε κάτι; Θα ξυπνούσε κανείς;

Ποιος αντέχει να βλέπει το μπάσκετ και πάλι στην Α2; Σε λίγο καιρό ο τίτλος «ξεχασμένο», θα χαρακτηρίζει αυτό το τμήμα. Για να μην πούμε ότι πολλοί ήδη ξέχασαν πως υπάρχει.

Το αρνητικό και μεγάλο συμπέρασμα, πάλι δυστυχώς, είναι ότι σε αρκετά τμήματα χρειάζονται χρήματα για να «τρέξουν». Το πως θα βρεθούν και πως θα «ζωντανέψουν» αυτές οι ομάδες (μπάσκετ, βόλει, πόλο) πρέπει να μας απασχολήσει όλους.

Σίγουρα μας απασχολεί καθημερινά το ποδόσφαιρο αλλά ο Ηρακλής δεν έχει μόνο ένα ρόπαλο. Ας μη στερηθεί τα υπόλοιπα…

Για επικοινωνία στο [email protected]

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top