- Bluearena - http://bluearena.gr -

ΤΑΣΟΣ ΛΕΥΚΟΠΟΥΛΟΣ: «Λευκό» τείχος

Ο Τάσος Λευκόπουλος μας περιμένει κι αυτός στη στήλη, «ΣΑΝ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΚΡΑΣΙ». Ο Δραμινός στα επτά χρόνια που έπαιξε στον Ηρακλή δεν πήρε ποτέ κόκκινη κάρτα. Κι ας ήταν από τους σκληρούς αμυντικούς. Ηταν φοιτητής ΤΕΦΑΑ στη Θεσσαλονίκη όταν έγινε η μεταγραφή.

Είμαστε κάπου στον χειμώνα του 1984. Ο γεννημένος στις 20 Ιανουαρίου του 1961, Τάσος Λευκόπουλος, στα 23 του τότε, δεν ήταν άγνωστος στο ποδοσφαιρικό κοινό. Έπαιζε ήδη πέντε χρόνια στη Δόξα Δράμας, όλα στην Α’ εθνική σε μια σπουδαία ομάδα, με σπουδαίους συμπαίκτες.

Μεταξύ άλλων, έπαιξε στη Δόξα, ο Στράντζαλης, ο Αθανασιάδης, ο Βασιλακάκης, ο Σταύρου, ο Κασδοβασίλης, ο Τσεβρεντζής, ο Ηλίας Παπαδόπουλος, ο Βουτσέκοβιτς, ο Μπαρζόφ.

Ο πρώτος του προπονητής εκεί ήταν ο Βούλγαρος, Ιλτσεφ (είχε περάσει και από την εθνική Βουλγαρίας) που ήταν και ο πρώτος προπονητής της Δόξας στην Α’ εθνική. Όπως και να έχει, το θέμα μας είναι ότι ο Λευκόπουλος με περάσματα από όλες τις εθνικές ομάδων (στην ανδρών πάντως έχει μόνο μία συμμετοχή, και πιο κάτω θα διαβάσετε την καταπληκτική ιστορία που τον συνοδεύει για αυτό) ήταν γνωστός.

Αμυντικός, κυρίως δεξιός μπακ, είχε προσελκύσει το ενδιαφέρον διαφόρων ομάδων, όπως του Ολυμπιακού και της ΑΕΚ. Από τη Θεσσαλονίκη τον ήθελε και ο ΠΑΟΚ. Ο Γιώργος Παντελάκης είχε κάνει ήδη από το 1981 τις προτάσεις του, η Δόξα όμως δεν τα είχε βρει με τον ΠΑΟΚ.

Κι ο Λευκόπουλος παρέμενε παίκτης της δραμινής ομάδας. Τον χειμώνα του 1984 λοιπόν, ο Λευκόπουλος ήταν φοιτητής στα ΤΕΦΑΑ στη Θεσσαλονίκη και συνάντησε στην πόλη, έναν φίλο του, τον Λάζαρο που ήταν λογιστής στη Δόξα.

Ο Λάζαρος είχε φίλο τον Κώστα Ιωακειμίδη, παράγοντα του Ηρακλή τότε. Λέει στον Λευκόπουλο. «Να του πω τίποτε; Θέλεις να πας στον Ηρακλή;». Το συμβόλαιο του Δραμινού (με καταγωγή από την Αργυρούπολη, χωριό του νομού) τελείωνε το καλοκαίρι του 1985. «Και δεν του λες», είναι η απλή απάντηση.

Όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Πήγαν από την επιχείρηση του Ιωακειμίδη, κάπου στη Βενιζέλου με Εγνατία, από εκεί πήρανε στο τηλέφωνο τον Θεοδωρίδη, αυτός ήρθε, σε πέντε λεπτά τα βρήκανε με τον Λευκόπουλο (η αλήθεια είναι ότι έβαζε το οικονομικό σε δεύτερη μοίρα για να γίνει η μεταγραφή) και ο παίκτης έφυγε περιμένοντας να συμφωνήσει και η Δόξα. Καθώς προχωρούσε η βραδιά, τον ενημέρωσαν ότι ο Ηρακλής δεν τα βρίσκει με τη Δόξα. Κατά τη 1 όμως μετά τα μεσάνυχτα, πήγανε από το σπίτι του, κάπου στο Διοικητήριο, και του είπανε, «τα βρήκαμε». Η Δόξα πήρε 13 εκατομμύρια δραχμές (σημαντικό ποσό για την εποχή) και ο Τάσος Λευκόπουλος άρχιζε επισήμως (μάλιστα είχαν κρατήσει και θυρίδα γιατί ήταν η τελευταία μέρα των μεταγραφών) την καριέρα του στον Ηρακλή που θα κρατούσε επτά χρόνια.

 

Με δύο προπονήσεις ουσιαστικά, έπαιξε αμέσως την επόμενη αγωνιστική, με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό. Πρώτος του προπονητής ο Τέλης Μπατάκης που είχε διαδεχτεί τον Φρίντελ Ράους. Τον έβαλε στόπερ, όχι δεξιό μπακ, με αντίπαλο τον Γρηγόρη Χαραλαμπίδη. Τα πήγε καλά. Ο Μπατάκης μάλιστα ήταν αυτός που τον είχε χρησιμοποιήσει για πρώτη φορά, αργότερα, και λίμπερο. Ηταν ένα παιχνίδι με την ΑΕΚ στο Καυτανζόγλειο. Ο Μπατάκης αναλύει την τακτική, λέει ποιοι θα είναι οι πλάγιοι μπακ, ο Λευκόπουλος πουθενά. Και πάνω που νομίζει ότι δεν θα παίξει (τότε στην ομάδα ήταν και ο Φοιρός που έπαιζε λίμπερο), ο Μπατάκης του λέει, «Τάσο, παίζεις λίμπερο». «Εγώ;», του απαντά. «Ναι. Γιατί; Δεν μπορείς;». «Πώς δεν μπορώ», του λέει και παίζει. Εν τω μεταξύ, λίμπερο δεν είχε παίξει ούτε στις προπονήσεις. Μπήκε, έπαιξε. Για την ιστορία, ο Ηρακλής κέρδισε σε εκείνο το παιχνίδι.

Γενικώς, είναι μια σπουδαία πορεία στον Ηρακλή με αρκετές καλές στιγμές. Στην Ευρώπη έπαιξε μόνο στα δύο παιχνίδια με τη Σιόν. Δεν έπαιξε με τη Βαλένθια γιατί ήταν τραυματίας. Είχε πάθει ρήξη συνδέσμων και είχε μείνει εκτός αγωνιστικών χώρων ένα εξάμηνο. Δεν πήρε ποτέ του κόκκινη κάρτα και από τιμωρία (από τη συμπλήρωση δηλαδή ποινής λόγω κίτρινων καρτών) έλειψε μόνο δύο φορές, κι αυτό σε όλη του την καριέρα. Όχι μόνο στον Ηρακλή. Με τον Ηρακλή έβαλε ένα γκολ, σε ένα παιχνίδι, εντυπωσιακό με τη Λάρισα. Είναι η σεζόν 1986-1987 και το παιχνίδι με τη θεσσαλική ομάδα γίνεται στο Καυτανζόγλειο. Στο 80’ το σκορ για τον Ηρακλή είναι 2-0. Στο 85’ η Λάρισα έχει ισοφαρίσει και από το 85’ μέχρι το τέλος, ο Ηρακλής έχει βάλει άλλα τρία γκολ και παίρνει το παιχνίδι με 5-2.

Η πίκρα, η χειρότερη στιγμή του, είναι ο τελικός του 1987. Δεν πήρε καν μαζί του το μετάλλιο που δίνουν εθιμοτυπικά στον φιναλίστ. Του το έδωσαν, το πέταξε. Το άφησε εκεί στο ΟΑΚΑ. Όπως επίσης, δεν πήρε ποτέ την κασέτα αυτού του τελικού. Στον Ηρακλή δεν δημιούργησε ποτέ πρόβλημα και ήταν φίλος με όλους, περισσότερο όμως με τον Δανιήλ Παπαδόπουλο, τον Κωφίδη, τον Σάκη Αναστασιάδη, τον Αδάμου και τον Ζίφκα. Ένα από τα σπουδαία πράγματα που ήρθανε με τη μεταγραφή του ήταν ότι σταμάτησε να έχει αντίπαλο τον Βασίλη Χατζηπαναγή! Τον θεωρεί τον δυσκολότερο της καριέρας του και με τη Δόξα τον αντιμετώπισε πολλές φορές σε εποχές που κάθε ομάδα, όταν έπαιζε με τον Ηρακλή, επικεντρωνόταν στο πώς θα σταματήσει τον Βάσια. Ο Χατζηπαναγής και ο Κλίνσμαν. Όταν είχε αναλάβει τον Ολυμπιακό ο Κοσκωτάς είχε κάνει ένα τουρνουά. Είχε πάρει μέρος ο Ολυμπιακός, ο Ηρακλής, η Τορίνο και η Στουτγάρδη. Εκεί, είχε αντιμετωπίσει τον Κλίνσμαν που έπαιζε στη Στουτγάρδη. Δεν τον ήξερε, τον δυσκόλεψε.

Α, κι αυτό που γράψαμε για τον Χατζηπαναγή, επειδή ήταν… εκπαιδευμένος, όταν ο Λευκόπουλος ήρθε στον Ηρακλή, στην προπόνηση που τον είχε αντίπαλο, του έδινε χώρο. Αστον. Χαλαρά. «Αν πήγαινες πάνω του ήξερες τι θα γίνει», λέει γελώντας. Πάμε τώρα στην ιστορία της εθνικής. Δεν έπαιξε ποτέ στην Ανδρών. Την πρώτη φορά που τον κάλεσαν είχε τραυματιστεί με τη Δόξα. Τη δεύτερη είχε πάλι τραυματιστεί με τη Δόξα, σε εποχές που ο Κωφίδης και αυτός (συνομήλικοι, γεννημένοι και οι δύο το 1961) ήταν οι μόνοι που είχαν κληθεί σε ηλικία 19 χρόνων στην ανδρών, κάτι σημαντικό βεβαίως πόσο μάλλον όταν δεν παίζεις και σε ομάδα του πρώην ΠΟΚ. Τη δεύτερη φορά μάλιστα που τον κάλεσαν, ήταν για ένα παιχνίδι στη Ρουμανία και ο τότε ομοσπονδιακός τεχνικός, Μίλτος Παπαποστόλου, του είχε πει από πριν ότι θα μαρκάρει τον Χάτζι. Τραυματίστηκε, δεν πήγε.

Ο Μίλτος Παπαποστόλου είναι έτοιμος να τον καλέσει στην εθνική και τρίτη φορά. Πάει μάλιστα στο ξενοδοχείο και μπροστά στον Μπατάκη του το λέει. «Τάσο, θα σε καλέσω στις επόμενες κλήσεις». «Μήπως να παίξω πρώτα και μετά να με καλέσεις γιατί όποτε με καλούν πριν, τραυματίζομαι στο επόμενο παιχνίδι και δεν παίζω;», του λέει. Ο Μπατάκης που είναι εκεί, του λέει, «έλα ρε Τάσο, μην τα πιστεύεις αυτά». Ο Παπαποστόλου τον καλεί. Κι ο Ηρακλής παίζει με την ΑΕΚ, εκείνο το παιχνίδι που ο Μπατάκης τον είχε βάλει λίμπερο. Το παιχνίδι πάει στο 89’. Ο Λευκόπουλος κοιτάει το ρολόι, το μεγάλο. «Τι γλίτωσα», σκέφτεται. Γίνεται μια μπροστινή μπαλιά προς την άμυνα του Ηρακλή, ο Λευκόπουλος κάνει προσποίηση ότι θα την γυρίσει στον τερματοφύλακα, την κρατάει και πηγαίνει μόνος του προς τα μπροστά. Χωρίς πίεση. Στραβοπατά, διάστρεμμα, ρήξη συνδέσμων, έμεινε περίπου ένα τρίμηνο εκτός. «Μην με καλέσετε ξανά στην εθνική», λέει. Ετσι, έχει μία συμμετοχή σε ένα φιλικό τουρνουά στη Λιβύη. Αυτή…

Γνώρισε και συνεργάστηκε με αρκετούς προπονητές. Από όλους πήρε κάτω, του έκανε πάντως εντύπωση η τακτική του Καραπατή που γενικώς ήταν πρωτοπόρος σε αρκετά θέματα. Όπως και να έχει πάντως, εκείνες οι εποχές έχουν κάτι άλλο. Τα χρήματα δεν αποτελούσαν την κινητήριο δύναμη, τουλάχιστον για τους περισσότερους. Στη Δόξα πήγε το καλοκαίρι του 1979 ως ερασιτέχνης (οι άνθρωποι της ομάδας της Δράμας είχαν βγει να μαζέψουν τα καλύτερα ταλέντα του νομού) και προς το τέλος του χρόνου υπέγραψε και το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με μισθό 7.000 δραχμές.

Όταν αποχώρησε από τον Ηρακλή, τη σεζόν 1990-1991 πήγε για ενάμιση χρόνο στον Ιωνικό και μετά για ενάμιση χρόνο στον Εδεσσαϊκό. Εκεί σταμάτησε το ποδόσφαιρο, το 1995, λόγω ενός τραυματισμού στη γάμπα. Σε όλη του την καριέρα, μόνο η μία χρονιά στον Ιωνικό ήταν στη Β’. Ολες οι άλλες σεζόν ήταν στην Α’. Ο Τάσος Λευκόπουλος μένει τώρα στη Δράμα. Ασχολήθηκε με την προπονητική, σε τοπικές κατηγορίες στη Δράμα και με την Αναγέννηση στη Δ’ εθνική, είχε 44 παιχνίδια αήττητος. Μετά, σταμάτησε.

Είναι γυμναστής στο ΙΕΚ και η οικογένειά του είναι αμιγώς αθλητική. Η γυναίκα του, η Σταυρούλα Κωνσταντινίδου ήταν για χρόνια Πρωταθλήτρια στον στίβο, στα 800 μέτρα. Η μία τους κόρη, η Ελένη, σπουδάζει μαθηματικός και είναι και αυτή Πανελλήνια Πρωταθλήτρια στα 400 και στα 800 μέτρα. Και η άλλη τους η κόρη η Φωτεινή, η πιο μικρή, ασχολείται και αυτή με τον στίβο. Τρέχει και αυτή, κυρίως 400 μέτρα.