Πώς το είχε πει ο Κωφίδης;

Είναι πολύ όμορφο το συναίσθημα να χαίρεσαι τόσο πολύ με ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου. Είναι πολύ όμορφο το συναίσθημα, να μπορείς να καταλάβεις, ως ένα σημείο …

Είναι πολύ όμορφο το συναίσθημα να χαίρεσαι τόσο πολύ με ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου. Είναι πολύ όμορφο το συναίσθημα, να μπορείς να καταλάβεις, ως ένα σημείο τουλάχιστον, αυτό που πολύ λένε ότι «το ποδόσφαιρο είναι τέχνη».

Το παιχνίδι της Τσέλσι με την Μπαρτσελόνα προκάλεσε ποικίλα συναισθήματα. Και κάποια στιγμή μπορεί (και πρέπει) να θυμάσαι αυτό που είχε πει (αρχίζω να τα… ανακατεύω τώρα) ο Σάββας Κωφίδης κάπου στο καλοκαίρι του 2005. Είχε προηγηθεί το β’ μισό της προηγούμενης περιόδου, όταν ο Κωφίδης διαδέχτηκε τον Μαρκαριάν. Ο Ηρακλής από το αγωνιστικό του τίποτα, έδειξε, μέσα σε λίγους μήνες, ότι θέλει να παίξει μπάλα κι αυτό ήταν αρκετό για να «ζεστάνει» τον κόσμο.

Το καλοκαίρι λοιπόν ο Σάββας Κωφίδης έδωσε την πρώτη του (ας το γράψουμε έτσι) εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στη Μίκρα. Κάποια στιγμή ρωτήθηκε για το ποιος είναι ο στόχος του Ηρακλή για την επόμενη σεζόν. Με αυτή τη σιγανή φωνή του που η αλήθεια είναι ότι πρέπει να είσαι στην… τσίτα για να μην χάσεις λέξη, είπε. «Να παίξουμε καλό ποδόσφαιρο. Αυτό είναι το δύσκολο. Αν το καταφέρουμε αυτό, τότε μπορεί να υλοποιήσουμε και άλλους στόχους». Κάπως έτσι το είχε πει, ακριβώς δεν το θυμάμαι, το νόημα είναι αυτό όμως.

Επόμενη ερώτηση είχε να κάνει με τίτλους, στόχους κ.λ.π. Λογικό. Ο Ηρακλής δεν έχει πανηγυρίσει τίποτα από το 1976 και μετά. Ο Κωφίδης δεν άλλαξε πλεύση. «Γιατί να μένουμε στους τίτλους; Ολοι μιλάμε και όλοι θυμόμαστε την ομάδα της δεκαετίας του ’80. Γιατί; Κέρδισε κανέναν τίτλο. Όχι. Επαιζε όμως ωραίο ποδόσφαιρο».

Τη συνέχεια την ξέρετε όλοι. Η επόμενη σεζόν ήταν η μακρά πιο πετυχημένη του Ηρακλή τα προηγούμενα 20 χρόνια. Η ομάδα δεν κατέκτησε κάποιον τίτλο. Ισα-ίσα που στο Κύπελλο είχε έναν αποκλεισμό (μπορείς να τον πεις και ντροπιαστικό) από την Παναχαϊκή.
 

Αυτό όμως που είχε πει ο Σάββας, ίσχυε. «Την ομάδα που παίζει καλά θα τη θυμάσαι. Κι ας μην έχει κατακτήσει κάτι». Κάποιοι στη συγκεκριμένη δήλωση μπορεί να βρούνε και ψήγματα ηττοπάθειας. Το συζητάμε. Τι να την κάνεις την μπάλα, αν δεν έχεις τίτλους. Σωστό, ως ένα σημείο.

Το να θέλεις όμως να παίξεις ποδόσφαιρο, το να είσαι εσύ το «αφεντικό» μέσα στο γήπεδο (ταπεινή άποψη) δεν έχει ηττοπάθεια. Είσαι από μόνος σου, έτσι ή αλλιώς, νικητής κι ας μην κερδίσεις στο τέλος. Ο Ηρακλής εκείνη την περίοδο ήθελε να παίξει μπάλα. Ηθελε, κυρίως στο Καυτανζόγλειο το σπίτι του (που… ρημάχτηκε τα προηγούμενα χρόνια) να είναι αυτός το αφεντικό.
 

Βέβαια, (ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ας το θυμόμαστε όλοι αυτό) έκανε και την απαραίτητη υπομονή. Μπορεί να είχε 13 σερί εντός έδρας νίκες, θυμηθείτε όμως ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ότι δεν κέρδισε το πρώτο εντός έδρας (ΠΑΟΚ) έχασε στο δεύτερο (Απόλλων Καλαμαριάς) ενώ στο ένα από τα επόμενα τρία νικηφόρα (εκείνο με τη Λάρισα, το 2-1), η θεσσαλική ομάδα ήταν κυρίαρχος στο β’ μέρος. Και μετά εξαργύρωσε την υπομονή.

Αυτό έχει σχέση και με το σωστό που σημείωσε ο Αντώνης Ρέμος στην πρόσφατη ανακοίνωσή του. «Χρειάζεται και λίγη τύχη και λίγος ενθουσιασμός για να κάνει μια ομάδα ένα καλό πρωτάθλημα: δεν είναι άλλοθι, αλλά τύχη δεν είχαμε (σ.σ. αναφέρεται σε αυτή τη σεζόν) και ενθουσιασμό ποτέ δεν βρήκαμε».

Ο Ηρακλής τότε είχε και τύχη και ενθουσιασμό και υπομονή. Πρωτίστως όμως είχε κάτι πολύ, πολύ, πολύ σημαντικό.
Ηθελε αυτός να παίξει μπάλα και να είναι το «αφεντικό». Κι αυτό, παιχνίδι με παιχνίδι περνούσε στο υποσυνείδητο του αντιπάλου. Στη ζυγαριά της ψυχολογίας σε ένα παιχνίδι παίζει τον δικό του ρόλο. Οσο περνάει η ώρα και δείχνεις στον αντίπαλο ότι θέλεις να παίξεις μπάλα, θα σε φοβηθεί.

Δεν είναι μόνο η τακτική. Εντάξει, υπήρχε τότε ο αφηνιασμένος, Ζοέλ Επαλέ. Ο Καμερουνέζος που στο 2-0 με τον Ολυμπιακό, παίρνει την μπαλιά από τον Πουρσανίδη, τσαλαβουτάει μέσα στις λάσπες, έχει στην πλάτη του τον Γιαγιά Τουρέ (αυτόν που τώρα πάει στον τελικό), τον κουβαλάει καμιά 15αριά μέτρα, φθάνει στο τετ-α-τετ, πλασάρει με ψυχραιμία, η μπάλα στα δίχτυα, και πάνω που λες «λιποθυμάει», τρέχει προς τον πάγκο, κάνει τούμπες, πανηγυρίζει. Εκείνη η φάση, αποτύπωνε την ψυχολογία του καθένα στον Ηρακλή. «Εγώ το αφεντικό».

Δεν είναι η τακτική. Είναι η και αυτή, δεν είναι μόνη της. Στο τέλος εκείνης της σεζόν συζητούσαμε με τον Γιώργο Γεωργιάδη και η εμπειρία του είναι πολύτιμη. «Οι άλλες ομάδες ξέρουν πώς παίζουμε. Πάμε στα άκρα, απλώνουμε το γήπεδο και παίζουμε. Είναι γνωστό. Απλώς δεν μπορούν να μας πιάσουν». Αυτό ήταν όλος ο Ηρακλής. Ψυχολογία.

Μπορεί να τα έγραψα (συγνώμη για το α’ ενικό) λίγο χύμα (και κάπως τσουβαλάτα), όλα όμως έχουν σχέση.
-Η χαρά που σου δίνει ένα ωραίο παιχνίδι. Η τέχνη που λέγεται ποδόσφαιρο.
Η ψυχολογία του αφεντικού σε ένα ματς. Μια Μπαρτσελόνα που έπαιζε αδίκως με 10, εκτός έδρας και έδειχνε στην Τσέλσι ότι είναι αυτή που θέλει να παίξει. Να βάλει γκολ. Θα μπορούσε βέβαια, να της σφυρίξουν ένα πέναλτι, να δεχτεί ένα γκολ και να βγει εκτός. Στον κόσμο όμως της ΑΥΤΗ θα ήταν η νικήτρια, ό,τι και να γινόταν.
Ο Ηρακλής που το 2005-2006 έκανε περήφανο τον κόσμο του χωρίς να πάρει τίτλο και έδωσε απάντηση στους πτυχιούχους… μάρκετινγκ, μάνατζμεντ, μπίζνες… αντμινιστρέισον και όλα τα σχετικά. Ότι δηλαδή… «ο κόσμος θέλει τίτλους και πού να πας στην Ελλάδα, σάμπως θα σ’ αφήσουν, θα σε φάνε». Ας γίνει. Αν θέλω όμως να παίξω μπάλα, αν θέλω να είμαι το αφεντικό, ο κόσμος θα έρθει στο γήπεδο.
-Ειλικρινά, δεν με νοιάζει ποιος θα είναι ο στόχος του Ηρακλή την επόμενη σεζόν και αν θα υπάρχουν διάφορα του στυλ… «είναι μεγάλη ομάδα και στόχος δεν μπορεί να είναι άλλος από το ΟΥΕΦΑ», κ.λ.π., κ.λ.π.
 

Υπάρχει κάτι απλό, πριν από όλα αυτά και μαζί και δύσκολο. Να δείξει ότι θέλει να (ξανα)γίνει το αφεντικό

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Πίσω από τους Μαντάκηδες, τους Θάνους και τους Κουτσοσπύρους

Απόψεις

Back to Top