Ο “αέρινος” Νίκος Καλαμπάκας

Στον Ηρακλή δεν ήρθε με αεροπλάνο, η μεταγραφή του όμως μαζί με τον Λάκη Παπαϊωάννου ήταν μεταγραφή… αεροδρομίου. Το καλοκαίρι του 1979, οι «κυανόλευκοι» υποδέχονται …

Blue Moments

Στον Ηρακλή δεν ήρθε με αεροπλάνο, η μεταγραφή του όμως μαζί με τον Λάκη Παπαϊωάννου ήταν μεταγραφή… αεροδρομίου. Το καλοκαίρι του 1979, οι «κυανόλευκοι» υποδέχονται τον Νίκο Καλαμπάκα. Με ύψος 1.65 καταφέρνει και τους βλέπει όλους αφ… υψηλού.

Η συμφωνία του Ηρακλή με τα «αστέρια» του Πιερικού, τον Νίκο Καλαμπάκα και τον Λάκη Παπαϊωάννου είχε σκορπίσει τον ενθουσιασμό στον κόσμο της ομάδας. Το καλοκαίρι του 1979 οι δύο παίκτες έρχονται στη Θεσσαλονίκη και οι «κυανόλευκοι» τους περιμένουν από το ύψος ακόμη της Παλιάς Λαχαναγοράς για τους συνοδεύσουν με νταούλια και ζουρνάδες στο κέντρο της πόλης. Το… «μεταγραφή αεροδρομίου» που σημειώσαμε στον πρόλογο περιγράφει τις στιγμές μιας και μετά την επικύρωση της συμφωνίας, οι δύο παίκτες βγήκαν στο μπαλκόνι των γραφείων της ΠΑΕ, που τότε ήταν στην οδό Παύλου Μελά, και χαιρέτισαν το συγκεντρωμένο πλήθος που παραληρούσε από κάτω.

Ο Ηρακλής είχε διάθεση και το έκανε να μπει δυνατά στο μεταγραφικό παζάρι με τους Κώστα Περτσινίδη και τον αείμνηστο, Τάκη Τερτυλίνη, να είναι οι ισχυροί άνδρες της νεοσύστατης ΠΑΕ. Κι άλλες ομάδες ήθελαν τους δύο παίκτες, η προσφορά όμως του Ηρακλή στον Πιερικό (οι πληροφορίες κάνουν λόγο για ένα ποσό περίπου 25 εκατ. δραχμών που για την εποχή ήταν πολύ δυνατό) δεν άφησε και πολλά περιθώρια στην ομάδα της Κατερίνης.

Ο Νίκος Καλαμπάκας γεννήθηκε στις 16 Νοεμβρίου του 1953, ο μεσαίος γιος στην οικογένεια του Δημήτρη και της Κατερίνας που είχαν τρία αγόρια. Και τα άλλα δύο αδέρφια του Νίκου έπαιζαν ποδόσφαιρο, αυτός όμως ήταν που ξεχώρισε περισσότερο με το ταλέντο. Αρχισε να παίζει στον Απόλλωνα Λιτοχώρου και δύο χρόνια μετά, ο μεγάλος Πιερικός ασχολήθηκε μαζί του και τον πήρε στην ομάδα. Στα οχτώ χρόνια που έπαιξε εκεί, από το 1972 μέχρι το 1980, πρόλαβε να φτιάξει το όνομά του σε μια ανταγωνιστική ομάδα (έκανε και τέσσερις σεζόν στην Α’ κατηγορία) με καλούς συμπαίκτες. Εκτός από τον Λάκη Παπαϊωάννου, ήταν μεταξύ άλλων, ο Κωστίκος, ο Αδαμόπουλος, ο Γιαννούλης (απλή συνωνυμία με τον νυν παίκτη του Ηρακλή, καίτοι υπάρχει καταγωγή από τον ίδιο νομό), ο Παρουσιάδης, ο Χρυσοστόμου κ.α. Ενδεικτικά αναφέρουμε κάποια ονόματα χωρίς διάθεση βεβαίως να υποτιμήσουμε αυτούς που αφήσαμε από έξω.

Ο Καλαμπάκας μπορεί να μην ήταν ψηλός, με ύψος όμως 1,65, είχε τον τρόπο του να εντυπωσιάζει. Μην τον ρωτήσετε, αν έβαλε ποτέ γκολ με κεφαλιά. Θα γελάσει. «Μα βέβαια. Δεν κατάλαβα. Πρέπει μόνο να πηδάς ψηλά για να κάνεις κεφαλιά; Δεν μπορείς να βγεις γρήγορα μπροστά;». Σωστό. Όταν ήρθε στον Ηρακλή είχε ήδη τρεις συμμετοχές με την εθνική ανδρών και πάρα πολλές με την Νέων, την Ελπίδων, την Ολυμπιακή Ομάδα. Και ήταν να πάει και στα τελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος (το πρώτο EURO της εθνικής μας), το 1980 στη Ρώμη. Μόνο που ένας τραυματισμός και κάτι ενοχλήσεις στους προσαγωγούς τον κράτησαν εκτός. Εχασε τη θέση του στην αποστολή και γενικώς στην εθνική μιας και δεν κλήθηκε εκ νέου.

Όταν έφτασε στη Θεσσαλονίκη γνώρισε πολύ γρήγορα και τη μέλλουσα γυναίκα του, την Κυριακή, την αδερφή του συμπαίκτη του στον Ηρακλή, του Μπάμπη Ξανθόπουλο, με τον οποίο έμενε συνήθως και στο δωμάτιο. Εκείνη η γνωριμία του με την Κυριακή, οδήγησε το ζευγάρι και στην εκκλησία. Μάλιστα, για να παντρευτεί (ο γάμος συνέπεσε με την τελευταία αγωνιστική του Πρωταθλήματος), πήρε επίτηδες τρίτη κίτρινη κάρτα στο προηγούμενο παιχνίδι και τιμωρήθηκε. Να αναφέρουμε πάντως ότι ο Ηρακλής δεν είχε βαθμολογικό ενδιαφέρον σε εκείνο το παιχνίδι. Αν τα πράγματα ήταν αλλιώς, τότε και ο Καλαμπάκας θα έπρεπε να κάνει κάτι άλλο. Όπως και να έχει, εκείνη η απουσία του από ένα παιχνίδι του Ηρακλή ήταν και μοναδική λόγω τιμωρίας. Ποτέ δεν πήρε κόκκινη κάρτα. Εχει φάει τόσες κλωτσιές, ήταν όμως ήρεμος χαρακτήρας εντός γηπέδου και δεν αντιδρούσε.

Στον Ηρακλή μπορεί να κάθισε πέντε σεζόν είχε όμως (και έχει) τον τρόπο να κάνει τον κόσμο να τον αγαπήσει και ακόμη και τώρα (μονίμως εγκατεστημένος βεβαίως στην Κατερίνη) να τον χαιρετά με θέρμη. Με το ποδόσφαιρο έκανε φίλους και εκείνη η τεχνική σχολή που τελείωσε (Εργοδηγός-Μηχανολόγος) δεν τον έβαλε ποτέ σε δίλημμα. Το ταλέντο ήταν αλλού και το διαπίστωσε γρήγορα σε εποχές που ήταν είδηση το να πηγαίνεις να παίζεις σε γήπεδο με χόρτο. Ποδόσφαιρο και πάλι ποδόσφαιρο και στα πλάγια της επίθεσης. Είτε δεξιά, είτε αριστερά και το «7» και το «11» να είναι τα δύο νούμερα που συνήθως είχε στη φανέλα.

Αχ, οι φανέλες. Ελάχιστα πράγματα έχει κρατήσει από τότε. Και σαν να μην έφτανε ότι δεν κράτησε πολλά, «μου πήρανε κι άλλα τα προηγούμενα χρόνια. Ερχότανε διάφοροι, μου έλεγαν να πάρω αυτό και θα στο ξαναφέρω, δεν μου το έφερναν ποτέ».

Φωτογραφίες, βιντεοκασέτες, κ.α. Κάποια στιγμή πάντως ασχολήθηκε με το εμπόριο. Εμπορος ήταν και ο πατέρας του. Και με την προπονητική, περνώντας από διάφορες ομάδες. Βεβαίως από τον Πιερικό, όπως επίσης και από τον Απόλλωνα Λιτοχωρίου, τον Εθνικό Κατερίνης, τον Αλμωπό Αριδαίας κ.α.

Όταν αποχώρησε από τον Ηρακλή, πήγε στον Πιερικό, μετά στον Αγροτικό Αστέρα και γύρισε στον Πιερικό όπου και τελείωσε, το 1987, την ποδοσφαιρική του καριέρα. Τα δύο του αγόρια (έχει και ένα κορίτσι, την Κατερίνα) έπαιξαν ποδόσφαιρο στον Ηρακλή. Και ο Δημήτρης και ο Στέλιος. Ο Δημήτρης που τώρα αρχίζει να ασχολείται και με την προπονητική είχε και συμμετοχές στην Α’ ομάδα, ο Στέλιος ήταν στη β’ ομάδα.

Σχετικά Άρθρα

Back to Top