Ο Μέγας Αλέξανδρος και το νερό της ερήμου…

@ Αν θελήσει κανείς να επιστρατεύσει το μέγιστο της αντικειμενικότητας, που μπορεί να διαθέσει, με αντικείμενο μια ασφαλή κρίση για την πραγματικότητα του ποδοσφαιρικού Ηρακλή, …

@ Αν θελήσει κανείς να επιστρατεύσει το μέγιστο της αντικειμενικότητας, που μπορεί να διαθέσει, με αντικείμενο μια ασφαλή κρίση για την πραγματικότητα του ποδοσφαιρικού Ηρακλή, σε ένα και μόνο συμπέρασμα θα είχε την δυνατότητα να καταλήξει: χρειαζόταν η Διοίκηση Ρέμου, για να προχωρήσει την εξυγίανση και μία άλλη διοικητική ομάδα, για να «τρέξει» με αγωνιστική επιτυχία την ομάδα…

@ Ο λόγος δεν έχει να κάνει με θέμα διάθεσης ή ικανοτήτων. Έχει να κάνει με το οικονομικό. Οι άνθρωποι, που κυβερνούν αυτήν την περίοδο το «κυανόλευκο» ποδοσφαιρικό καράβι δεν είναι μεγιστάνες του πλούτου. Υπάρχει ένας πρόεδρος, ο οποίος, μολονότι όλο το προσωπικό και επαγγελματικό περιβάλλον του καταβάλλουν φιλότιμες προσπάθειες να τον αποθαρρύνουν από την ενασχόληση, μπήκε και μπαίνει μπροστά, από μεράκι και άδολη (παθολογικού χαρακτήρα) αγάπη για την ομάδα, που λάτρεψε από τα ευαίσθητα, παιδικά χρόνια του…

@ Ένας πρόεδρος, ο οποίος χρησιμοποιεί χρήματα, που με προσωπικό κόστος, αλλά και κόστος ψυχής κέρδισε μέσα από την – δύσκολη και σκληρή – επαγγελματική καριέρα του, προκειμένου να δει λίγο φως αυτή η ομάδα. Όμως, φευ, οι δυνάμεις του έχουν όρια. Δεν είναι ο τεράστιος επιχειρηματικός παράγων. Ποτέ δεν το ισχυρίστηκε, άλλωστε. Αισθάνεται όπως ο Μέγας Αλέξανδρος στην έρημο της εκστρατείας του, όταν στρατιώτες του έφεραν το υπερπολύτιμο εναπομείναν ύδωρ μιας πηγής – τελευταίας στο αχανές τοπίο της ξηρασίας – η οποία είχε στερέψει, εγκαταλείποντας αυτές τις ελάχιστες σταγόνες δροσιάς πίσω της…

@ Το είχαν συλλέξει με προσοχή, μέχρι την τελευταία ζωογόνο σταγόνα του, στο εσωτερικό ενός κράνους και με χαρά το προσέφεραν στον ηγέτη τους. Ήταν ικανή ποσότητα, προκειμένου να ξεδιψάσει και να τονωθεί ένας και μόνο άνθρωπος από τις μυριάδες του Μακεδονικού στρατεύματος. Η πίστη των στρατιωτών στον ηγέτη, τους έκανε να του το προσφέρουν. Εκείνος, πήρε με τα δυο χέρια το κράνος, επάνω στον Βουκεφάλα, το αναποδογύρισε και πέταξε το πολύτιμο περιεχόμενό του στην καυτή άμμο της ερήμου…

@ «Δεν φτάνει για όλο το στρατό», είπε μεγαλοφώνως. Αλαλαγμοί επιβράβευσης από το πλήθος του στρατεύματος. Η κίνηση του ηγέτη στάθηκε πιο ζωογόνος από όλες τις πηγές του κόσμου, δροσίζοντας τα τρίσβαθα της καταπονημένης ψυχής των στρατιωτών. Τους έδωσε δύναμη να συνεχίσουν, να αντέξουν, να ξεπεράσουν τις αντιξοότητες. Δεν έφτανε για όλο το στρατό το νερό και ο μέγας στρατηλάτης το έχυσε. Κέρδισε πολλά, πάρα πολλά, πολλά περισσότερα από το να έσβηνε την κάψα της δίψας του για κάποιες ώρες…

@ Και ο Αντώνης Ρέμος αισθάνθηκε ότι δεν φτάνει το νερό. Δεν φτάνουν τα χρήματα, που έχουν την δυνατότητα να επενδύσουν (με σημαντικό προσωπικό κόστος, μιας και δεν πρόκειται για Κροίσους) ο ίδιος και οι συνεργάτες του από την αρχή της προσπάθειας. Μπορούσε και εκείνος, μαζί τους, να χύσει το νερό από το κράνος. Να πει «δεν γίνετε να τα καταφέρουμε. Πρέπει να σώσουμε το μέλλον της ομάδας εξυγιαίνοντάς την και παράλληλα να την ξαναφέρουμε σε ρόλο πρωταγωνιστή σε αγωνιστικό επίπεδο. Απαιτούνται χρήματα, που δεν μπορούν να διατεθούν»…

@ Ευτυχώς για τον Ηρακλή, δεν σκέφτηκαν έτσι. Έθεσαν ως στρατηγικό στόχο, ως στόχο πρωτεύοντα, το να διασώσουν την επιβίωση της ΠΑΕ, προτάσσοντας το όραμα της εξυγίανσης και φτάνοντας την υπόθεση αυτή (με άφθονο προσωπικό κόστος) σε θαυμαστό επίπεδο σε μια διετία. Εκεί επενδύθηκε το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων, που βγήκαν από τις τσέπες του προέδρου και των συνεργατών του, προκειμένου ο Ηρακλής – έστω και σε αγωνιστική κακουχία ευρισκόμενος – να εξακολουθεί να υφίσταται. Δεν υπήρξε απόφαση ρομαντισμού, αλλά στρατηγική επιλογή επιβίωσης για την ποδοσφαιρική έκφανση του Συλλόγου…

@ Πλήρωσε με πολλή γκρίνια, ύβρεις και αφορισμούς από τον πληγωμένο, λόγω έλλειψης αγωνιστικού αποτελέσματος, κόσμο της ομάδας και άντεξε. «Αν είναι λάθος μου, που έβαλα μπροστά την εξυγίανση, αναλαμβάνω την ευθύνη του», μας έλεγε ο Αντώνης Ρέμος στην πιο πρόσφατη γραπτή δήλωσή του. Δεν έκανε λάθος. Μάλιστα τώρα φτάνει η ώρα της επένδυσης και στον αγωνιστικό τομέα. Πλησιάζει η ώρα, που θα του επιτρέψει να χαμογελάσει, αν όλα πάνε κατ’ ευχήν. Έχοντας – πρωτίστως – εξασφαλίσει, σε μέγιστο ποσοστό, την εξυγίανση…

@ Ο Μέγας Αλέξανδρος, ορθότατα και ηγετικά έπραξε αρνούμενος το νερό στο κράνος του στρατιώτη. Ο Αντώνης Ρέμος, ορθότατα και σωτήρια για το Σύλλογο χρησιμοποίησε αυτό το – λίγο έστω – νερό, που μπορούσε να διατεθεί, επενδύοντάς το στο να γιάνει πληγές χαίνουσες και θανατηφόρες του παρελθόντος, μη υπολογίζοντας ότι δεν έφτανε για να δροσίσει την δίψα του «γαλάζιου κόσμου» για τις πολυπόθητες επιτυχίες. Στρατηγικές και απολύτως εύστοχες και οι δύο επιλογές, ανά περίσταση…      

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Ο ορθολογισμός του Δ. Γυφτάκη και το «σύστημα Ε.Π.Ο.» του Δημητρίου

Απόψεις

Back to Top